Kırmızı Kart
Bölüm 33•
Cevapsız sorular.
Tema:
Veee bir özel bölüm dahaaa! 🤍💫 bakalım kimmiş melikenin ailesinin katili.
İyi okumalarrr
****
Burası hayatın oynadığı en acımasız uzatmalardandı. Hani o doksan dakikası biter de hakem skoru değiştirmek için skandal bir penaltı verir ya; benim payıma düşen de o son düdükten sonra gelen, sahanın ortasında kalakalma haliydi.
Eskiden olsa, kafamda kurduğum o keskin cümlelerle, masaya yumruğumu vurduğum anlarla her şeyi düzeltirdim. Ama şimdi... Şimdi kucağımda uyanmasından korktuğum Umut, diğeri de beşiğinde huysuzca kıpırdanan Alya vardı. İkizlerim. Biri Alper’in o dik başlı, öfkeli inatçılığını almıştı, diğeri ise benim suskun ama içten içe yanan fırtınalı halimi. Alper’le evlenmiştim. Hayatın bana kırmızı kart gösterdiği, o tribünlerden atıldığımı sandığım yerden bambaşka bir maç başlatmıştım onunla.
Ama ne yazık ki, eski maçın faulleri silinmemişti. Borçlar, kapanmayan defterler, toprağın altına gömüldüğünü sandığımız o cesetler... Hepsi birer saatli bomba gibi kucağımda patlamak için doğru anı bekliyormuş.
O soğuk sonbahar akşamı, evin içindeki o sessizlik bana hiç hayra alamet gelmemişti. Umut kucağımda sızıp kalmış, Alya da nihayet beşiğinde sakinleşmişti. Çocuklar uyumuştu uyumasına ama içimde sebebini bilmediğim bir huzursuzluk büyüyordu. Ortalıkta sadece mutfaktan gelen o hafif çaydanlık tıkırtısı vardı. Alper salonda, elindeki o lanet olası eski evraklar ve dökülen mahkeme dosyalarıyla boğuşuyordu. Yüzündeki o gergin çizgi, bana yıllar önce ilk kavga ettiğimiz günkü bakışını hatırlatmıştı.
Umut’u yatağına yatırıp Alper’in yanına yaklaşırken ayak seslerimi bile duymasını istemedim. Masanın üzerine bıraktığı kilitli ahşap kutunun açık olduğunu, içinden sarkan o sararmış fotoğrafları gördüğümde nefesim kesildi.
"Bunlar ne, Alper?" dedim. Sesim, korktuğumda hep olduğu gibi ince ve tehlikeli bir tonda çıkmıştı.
Alper başını kaldırmak istemedi. Yüzündeki o solgunluk, bana cevabın kendisinden daha çok şey anlatıyordu.
"Melike... Sakin ol. Çocuklar uyuyor."
"Bana sakin ol deme!" diye fısıldadım, sesimin titremesine engel olamayarak. Masadaki o en üstteki fotoğrafı çekip aldığımda, gördüğüm yüzler beynime balyoz gibi indi. O katil... Annemi, babamı, o ocağı söndüren, bizi o küle çeviren o gece... Bütün delilleri yok edip ortadan kaybolan o hayaletler...
Yasemin ve kocası Salih.
Dünya başıma yıkıldı sandım. İçimdeki o anne şefkati, Alper’le kurduğumuz o ev huzuru, çocuklarımızla yeşerttiğim yeni yuva bir saniyede buharlaştı. Gözümün önünden o gece geçti. Yasemin’in o gülen yüzü, arkamızdan çevirdiği dolaplar, "Ben sizin dostunuzum" diyerek her şeyimizi öğrenip o cellatlara servis edişi... Salih’in o soğuk kanlı bakışları... Hepsi, hepsi bir yapboz parçası gibi yerine oturdu.
"Melike, hayır..." dedi Alper ayağa kalkarak, kollarını bana uzattı. "Henüz erken, tam olarak kanıtlamadan bir çılgınlık yapma..."
"Ne kanıtı?!" diye bağırdım, sesim artık evin duvarlarında yankılanıyordu. Neyse ki Umut ve Alya uyanmamıştı ama içimdeki o volkan patlamıştı bir kere. "Görüyorum işte Alper! Görüyorum! Yıllardır bizi o cehennemde bırakanlar, elini kolunu sallayarak dışarıda gezmiş! Yasemin... O alçak kadın ve o pislik kocası Salih..."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Buda bitti.Sıradı kitaba geçebiliriz.
Aaaaaaaaah
Yarın sınavım var ben burda kitap okuyorum skkskzksk😂
Yorum
Yorum bulunamadı.