Mucizeye mektuplar
Bölüm 2•
1.Mektup
Tema:
Sessizliğin 5. Yılı
Yine bir doğum günüm geldi ve geçti. Gözlerimden hayalin, gözyaşlarımın yansımasından acı sözlerin geçti...
Hiç mi özlemedin beni abla? Bitmeyecek mi hiç bu küslük?
Olur da ölürsem bir gün gelmezmişsin mezarıma ya... "Keşke ölsem de gelsen mezarıma" diye çok düşüncelerim oldu. Hiçbirinde yazamadım sana, hiçbirinde gelmedin bana.
Bazen öğretmenlerim, bazense konusu geçince konuşmadığımızı söylemek zorunda kaldığım insanlar soruyor bana "Ablanla neden konuşmuyorsun? İnsan kardeşine küser mi?" diyorlar. Ben önce gözlerimi kaçırıyorum, sonra kaşlarımı çatıp kısa bir düşünüyorum. Bilmem... Küser mi abla insan kardeşine? Sen bilirsin her şeyi, sen söylesen olmaz mı? Ben bilmiyorum.
Sonra anlıyorlar beni, "Barışırsınız" diyorlar. Nasıl barışacağız ki? Ben seni istemiyorum artık. Gelmeni çok istiyorum aslında. Ablamı istiyorum ben, *****'yu değil. Abla demek bile içimden gelmiyor artık çünkü soğudum.
Bana ihanet ettiğinde altı ay sürmüştü... Bunu açıkça yazmıyorum, o ihaneti sadece sen anla istiyorum.
Belki utanırsın. O dönem sana çok kızıyordum -ki bence haklıyım- öfke doluydum. Gelmeni istemiyordum, sesinden nefret ediyordum, yüzün midemi bulandırıyordu.
Evet, belki sen bana kızarsın ablama böyle dediğim için. Emin ol annemiz ve babamız da sana böyle dediğim için çok kızardı.
Ama bil; sen bana "Ölsen mezarına bile gelmem" dediğinde ben de sana çok kızmıştım.
Aylarca ve yakın zamanda yıllarca düşündüm: Beni neden sevmedin abla?
Ama hiçbirinin cevabını vermezsin değil mi? Çünkü o kadar cesaretli değilsin sen. Bir kere o kadar cesaretin olsa böyle bir sessizliğe gömülmezdin.
Bakma sana böyle kızdığıma; ben sen bu eve dön diye canımı veririm. Yine küs kalalım ama aynı evin içinde olalım isterim. Neredesin? Aç mısın, tok musun? Açıkta mısın? Mutlu musun, üzgün müsün? Hiçbir şey bilmiyorum. En azından yanımdayken merak etmezdim.
Bu sene sınav senemdi, bir de üstüne mezun oldum. Neredeydin abla? Bir arkadaşımın ablası gelmişti, çok imrendim,mezuniyet çiçeği bile almışlardı onu istemem sen olsan yeterdi bana ama tüm tadım kaçtı. Tadım kaçtığı için somurttum annem gelecekti başta kimde gelmediği için gelmemiş kimse demiştim sonradan toplandılar. İnsanların ablasının da geldiğini görünce kendim somurttuğum için annemlerin de tadını kaçırmak istemedim.
Hep böyle mi olacak? Hiç geçmeyecek mi yokluğunun acısı? Ben kalabalıkların içinde bile içimde bir boşluk hissi ile gezmek istemiyorum. En mutlu olduğum anda bir abla-kardeş görünce imrenmek istemiyorum. Gözlerim seni arasın ama ellerim o telefona varamasın, gözlerim ağlamamak için yansın istemiyorum.
Bazen düşünüyorum, gelsen geçecek gibi hissediyorum Peki geçecek miydi? Aslında hayır, hiçbir şey geçmeyecekti.
Özlem bitince ardından sorular ve kavgalar gelecekti, bu hep böyle olurdu. Ama ben yine de gel isterdim. Yine aynı odada uyuyalım isterdim, bu evde seni görmek isterdim. Yeniden ailem olsun isterdim.
Yakın olamıyorsak böyle uzak olacağımıza ölseydin de mezarına gelseydim. En azından ne halde olduğunu ve nerede olduğunu bilirdim. Böyle bilmiyorum abla. Ölmeni ve gelecek bir mezarının olmasını isteyecek kadar çaresizim, acizim...
Doğum günümde bile bunları yazıyorum sana. Neyse, sen doğum günümü kutlamayı bıraktığından beri de doğum günlerimi sevmem zaten. Ama insan ablasını da bekliyor... Beni sevmediğini anladığımda da, kendimi sevmeyi bırakmıştım.
Kendine iyi bak abla.
Ölmesini dilediğin kardeşinden sana.
🖤🖤🖤🖤
Uzanır ellerim bomboş geceye,
Cevapsız sorular sığmaz heceye.
İçimde bir çocuk ağlar sessizce,
Zaman mı çare bu derin acıya?
Ellerin dokunsa sanki Mucize...
08 - 14 - 02 - 19 - 07 - 21
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları