Son Durak:Beşinci Okul

Bölüm 3•

2-0

Tema:

‎Ertesi sabah, pencereden sızan soluk gün ışığı odanın içine yavaşça yayıldı. Dün gece birbirlerine sarılarak sığındıkları o küçük yatakta, odanın sessizliği hâlâ ağır bir battaniye gibi üzerlerinde duruyordu.

‎​Lidya gözlerini yavaşça araladı. Başta nerede olduğunu, tavanın çizgilerini ve odanın yabancı kokusunu idrak edemedi. Sonra Mina'nın kollarının hâlâ beline dolanmış olduğunu, onun sıcaklığını ve dün gece konuştukları o acı dolu gerçeği hatırladı. İçinde bir yerlerin sızladığını hissetti; ama bu seferki öfke değil, tarifsiz bir minnettarlık ve hüzündü.
‎​Mina da Lidya'nın kıpırdandığını hissedip uykulu gözlerini yavaşça açtı. Yüzünde sabahın sersemliği ama her zamanki gibi o şefkatli tebessüm vardı.
‎​"Günaydın," dedi Mina, kısılan sesiyle.
‎​Lidya hafifçe yutkundu ve dudaklarında zorlukla küçük bir kıvrım oluştu, "Günaydın... Uyuyabilmişim gerçekten."
‎​"İyi geleceğini biliyordum," dedi Mina, kollarını biraz daha gevşetip yatakta doğrulurken. "Kalkalım mı? Sana mis gibi bir kahvaltı hazırlayayım, kahve de demleriz."
‎​Lidya başını sallayarak onayladı. Yataktan kalkıp mutfağa geçerlerken, dün geceki o büyük fırtınanın yerini şimdi sessiz, birbirini anlayan iki yaralı kalbin huzuru almıştı. Kahve kokusu mutfağı sararken, Lidya ilk defa evden kaçtığı için pişmanlık duymadı; çünkü bazen en güvenli yer, başka birinin yarasına yoldaş olabilmekti.
‎Kahve fincanlarından yükselen ince buhar, mutfağın camındaki sabah buğusuna karışırken ikisi de bir süre sessizce oturdu. Dün gece paylaşılan o büyük sırlar, aralarındaki dostluğu kelimelerle ifade edilemeyecek kadar derin birbağla mühürlemişti.
‎​Lidya, ellerini sıcak kupanın etrafına sarmış, kahvenin siyah yüzeyine dalıp gitmişti. "Mina..." dedi, sesi dünkine kıyasla daha sakin ama hâlâ içinde kalan tortuların ağırlığını taşıyarak. "Eve dönmek zorunda mıyım bilmiyorum. Annemle yüzleşmek... O kavganın sebebini bile hatırlamak istemiyorum artık. Burası o kadar huzurlu ki..."
‎​Mina, çay kaşığını masada hafifçe tıkırdarken başını kaldırıp arkadaşına baktı. Gözlerinde ne bir baskı ne de acelecilik vardı; sadece o ham merhamet duruyordu.
‎​"İstediğin kadar kalabilirsin, Lidya," dedi yumuşak bir sesle. "Burası senin de evin sayılır. Hem..." Mina hafifçe gülümsemeye çalıştı, "Birlikte yapacak çok şeyimiz var. Belki biraz müzik dinleriz, belki yazdığın yeni öyküleri okursun bana."
‎​Lidya'nın dudaklarında istemsizce sıcak bir tebessüm belirdi. İçindeki o kasvetli bulutların arasında ilk defa mavi bir gökyüzü görünmüş gibi hissetti. Fincanını masaya bırakıp Mina'ya uzandı ve elini sıktı.
‎​"İyi ki varsın, Mina," dedi. "İyi ki kapıyı açmışsın."
‎Lidya, Mina'nın bu olgun ve dimdik duruşu karşısında bir an yutkundu. Gözlerini arkadaşının yüzünden alamıyordu; içinde bulunduğu o büyük boşlukla baş etmeye çalışırken, Mina'nın bu kadar güçlü kalabilmesi ona hem imkansız hem de büyüleyici geliyordu.
‎​"Nasıl başarıyorsun bunu?" diye fısıldadı Lidya, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. "Ben ufak bir tartışmada bile dünyayı başıma yıkıyorum. Sen... Sen her şeyi içine gömüp nasıl böyle ayakta kalabiliyorsun?"

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Safinazz09
@Safinazz09•3 ay önce

Bayıldımm

Yazarayisigi
@Yazarayisigi•3 ay önce

Devamı gelmeliiii

GneKarahan_9349
@GneKarahan_9349•3 ay önce

😎😎😁😁😘

KARA_2211
@KARA_2211Yazar•3 ay önce

Teşekürlerrrr

beliz
@beliz•3 ay önce

çok güzel olmus yine hayatımm