Son Durak:Beşinci Okul
Bölüm 4•
Hesap Kesimi
Tema:
"Burak tahtaya çıktı."
Serkan hocanın tahtada anlattığı o ufak ama hayatî dersi, sınıftaki o anın heyecanını ve samimiyetini hissederek senin için kaleme aldım:
"Burak tahtaya geçti."
Serkan hoca hafifçe gülümseyerek, "Evet gençler, şimdi burak arkadaşınızla empati kuracaksınız," dedi.
Sınıfta hafif bir mırıltı koptu. Burak merakla ve biraz da şaşkınlıkla hocasına dönüp, "Hocam, tam olarak neyin empati kuracaklar?" diye sordu.
Serkan hoca ise hepimize ders niteliğinde olacak o cümleyi kurdu:
"Empati kurmak her zaman kötüyü, acıyı paylaşmak değildir... Ben seni iyi empati için çıkarttım."
O an sınıftakilerle birlikte ben de fark ettim ki; empatiyi hep bir hüzün, bir dert veya bir zorluk paylaşıldığında akla getiriyoruz. Oysa birinin başarısını, sevincini ya da o an yaşadığı güzel bir coşkuyu yürekten hissedebilmek, onunla birlikte parlayabilmek de en az zor gününde yanında olmak kadar kıymetli bir empatiydi. Serkan hoca bize sadece bir ders anlatmıyordu; arkadaşlığın, sevinçleri de birlikte çoğaltmak demek olduğunu hatırlatıyordu.
Serkan hoca hafifçe gülümseyerek, "Evet Burak, bize en mutlu olduğun anı anlat da sınıftaki arkadaşların da empati kursun," dedi.
Burak ellerini ceplerine sokup biraz duraksadı. "Hocam, şimdi böyle birden sorunca ne söyleyeceğimi bilemedim."
Serkan hoca başını sallayıp hafifçe güldü. "Oğlum, sana hayatının film serisini anlat demedim; mutlu gününün birini anlat dedin. Hadi, Lidya: "doğum günlerinden birini anlat işte."
Burak boğazını temizleyip muzipçe sırıttı. "Aslında haklısını Lidya. Evet gencolar, size 2. sınıftaki doğum günümü anlatayım." Sınıfta meraklı ve eğlenceli bir sessizlik oldu. Burak devam etti: "Günlerden 16 Aralık... Doğum günüm neticede yaklaşıyor, şimdiden söylüyorum hediye isterim. Neyse, ben okuldan eve gittim; baktım evin her yerinde ne bir pasta var ne de bir hediye izi. İçimden 'Eyvah, unuttular galiba' dedim ve dışarı çıktım, Kerem'in ve Kaan'ın yanına gittim."
(Bilmeyenler için Kerem ve Kaan, Burak'ın çocukluk arkadaşıydı.)
Sınıftakiler gülüşürken Lidya gözünü sınıfın içinde gezdirdi. Kaan'ın kim olduğunu anlamaya çalıştı; sonra Burak'ın yanında oturan kişi olduğunu fark etti, çünkü Burak her Kaan dediğinde sanki ortada çok bir bok varmış gibi gülüyordu.
Burak kaldığı yerden devam etti: "Bizim mahallede buluştuğumuz kocaman bir ağaç vardı, onun altında toplandık. Kerem, Kaan ve birkaç arkadaşım bana sürpriz pasta almışlar, doğum günümü kutlayacaklar ya... Ben mutlu mesut pastayı üfledim. Sonra bu Kaan —resmen 47 kromozonlu bir şahıstır kendisi— birden eline pastayı aldı, yüzüme vuracak! Ben hemen kaçtım. Ama Kaan'ın elindeki pasta, o an oradan geçen yaşlı bir teyzenin yüzüne isabet etti!"
Sınıf kahkahaya boğulurken Burak gülerek anlatmayı sürdürdü: "Ben başladım gülmeye. Teyze elindeki bostanı kapıp Kaan'ı kovalamaya ve dövmeye başladı! Biz de teyzeye karşı çok mahcup hissettik, Kerem'le hemen koştuk yanına —Kaan tabii korkusundan yanımıza gelmedi —. Teyzeye, 'Teyze gel karşıdan karşıya geçirelim seni, gözlüğün hep pasta olmuş,' dedik."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 18 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Aşkım bayıldımmmm
güzel olmus hayatım
İyi Geceler tatlı 💋💋💋
Ellerine sağlık mükemmel 😎
Karakter tanıtım iyi fikir 😎🕵️ akılda kalıcı
Yorum
Yorum bulunamadı.