Kaderin oyunu

Lilly ile Nick, parkta geçirdikleri güzel anların ardından yavaş yavaş eve doğru yürümeye başladılar.İkisi de sessizdi.Ama bu sessizlik eskisi gibi kırgınlık değil, huzur taşıyordu.Nick, Lilly'nin elini sımsıkı tutuyordu.Lilly de gülümseyerek ona baktı.Lilly: "Bugün çok güzel geçti."Nick gülümsedi.Nick: "Sen yanımdayken her gün güzel."Lilly utangaç bir şekilde başını eğdi.Lilly: "Hâlâ böyle konuşuyorsun."Nick: "Çünkü hâlâ seni seviyorum."Lilly'nin yanakları kızardı.Yol boyunca eski anılarından, okuldan ve gelecekten konuştular.Bir süre sonra evlerinin bulunduğu sokağa girdiler.İkisi de aynı anda yavaşladı.Nick etrafına göz attı.Evleri artık birkaç adım ötedeydi.Lilly de bunu fark edince derin bir nefes aldı.Lilly: "Sanırım..."Nick hafifçe gülümsedi.Nick: "Evet."İkisi de istemeyerek birbirlerinin elini yavaşça bıraktılar.Parmakları son ana kadar birbirine değmeye devam etti.Lilly hafifçe iç çekti.Lilly: "Evde bizi el ele görürlerse açıklaması zor olur."Nick başını salladı.Nick: "Biraz daha sabredeceğiz."Lilly gülümsedi.Lilly: "Ama dışarı çıkınca yine elimi tutacaksın."Nick kahkaha attı.Nick: "Söz."Tam o sırada Zeynep kapının önünde çiçekleri sularken onları gördü.Zeynep: "Çocuklar, hoş geldiniz!"Lilly ile Nick aynı anda gülümsedi.Lilly: "Hoş bulduk anne."Nick: "Merhaba."İkisi de hiçbir şey olmamış gibi davranarak kapıya doğru yürüdüler.Fakat gizlice birbirlerine baktılar.Nick göz kırptı.Lilly de gülümseyip başını hafifçe salladı.İkisi de biliyordu...Şimdilik aşklarını gizli tutacaklardı.Ama kalpleri, artık yeniden birbirine aitti.