Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
O gecenin üzerinden tam dört saat geçmişti. Sadece dört saat. Yatakta bir sağa bir sola dönmüş, gözlerimi her kapattığımda belimde hissettiğim o sıcak elin ve kulağıma fısıldanan o boğuk sesin ağırlığıyla irkilerek uyanmıştım. “Yere çakılacaksak bile seninle düşmek, bu pistte tek başıma uçmaktan daha güzel.” Ne demekti bu şimdi? Bir meydan okuma mı, yoksa beni kendi karanlık girdabına çekmek için attığı sahte bir yem mi?
Sabahın köründe, saat henüz 04:30’u gösterirken kampüsün loş koridorlarından geçip kulübün kapısına ulaştığımda hava zifiri karanlıktı. Çantamı omuzumda düzelttim ve derin bir nefes aldım. Ciğerlerime dolan o tanıdık, dondurucu ayaz beni kendime getirdi. Ben Lidya Ataman’dım. Kimsenin, özellikle de Barkın Erdem gibi kuralsız bir adamın zihnimi bulandırmasına izin veremezdim.
Soyunma odasında üzerime lacivert antrenman tulumumu geçirdim, saçlarımı tepede sıkı bir atkuyruğu yaptım. Aynaya baktığımda karşılaştığım yüz, tam da annemin benden istediği gibiydi: Soğuk, odaklanmış ve hataya yer bırakmayan bir profesyonel.
Piste çıkan demir kapıyı ittiğimde, içerideki loş ışıkların çoktan açılmış olduğunu gördüm. Ve tabii ki, o da oradaydı.
Barkın, pistin tam ortasında, elinde bir termos bardakla tek başına dikiliyordu. Üzerine vücudunu tamamen saran siyah bir antrenman tulumu giymişti; geniş omuzları, kaslı yapısı ve uzun boyuyla buzun üzerinde adeta karanlık bir heykel gibi duruyordu. Patenlerinin üzerinde o kadar dengeliydi ki, sanki bu dünyada doğmuş gibiydi. Beni fark ettiğinde termosunu bariyerlerin üzerine bıraktı ve gri gözlerini doğrudan gözlerime dikti. O dünkü alaycı bakışından eser yoktu; o da en az benim kadar gergin ve uykusuz görünüyordu.
"Beş dakika geç kaldın, Ataman," dedi, ses tonu sabahın bu saatinde iyice boğuk ve mesafeli çıkıyordu.
"Saat tam beş, Erdem. Erken gelen sensin," diyerek bariyerlerin kapısını açtım ve patenlerimi buza bastım. Çeliğin zeminle buluştuğu o keskin ses salonda yankılandı. "Ayrıca hatırlatırım, bu zoraki ortaklığı isteyen ben değilim. Kurallarıma uyacaksan bu iş yürür."
Barkın hafifçe güldü, ama bu kez sinir bozucu bir gülüştü bu. Bana doğru kaymaya başladı, aramızdaki mesafeyi saniyeler içinde eritip tam önümde durdu. Boy farkımız yüzünden başımı hafifçe kaldırmak zorunda kalıyordum ve bu durum beni deli ediyordu. "Kuralların mı?" dedi, üstten bir bakışla. "Bak ufaklık, burası bireysel kategori değil. Artık havada tek başına dönüp alkış toplamayacaksın. Eğer o olimpiyat podyumuna çıkmak istiyorsan, benim ritmime ayak uydurmak zorundasın. Yoksa seni havaya fırlattığımda buza çakılan yine sen olursun."
Tam ona cevap vermek için ağzımı açmıştım ki, salonun hoparlörlerinden cızırtılı bir ses yükseldi ve hemen ardından koçumuz ve koreografımız olan Gece’nin sesi kulis mikrofonundan yankılandı.
"Evet, iki hırslı kuğum benim! Tartışmayı bırakın ve pistin ortasına geçin. Kaybedecek tek bir saniyemiz bile yok. Bugün ilk olarak temel tutuşları ve senkronizasyonu deneyeceğiz. Çaykovski’nin Kuğu Gölü girişini açıyorum, yerlerinizi alın!"
Müziğin o hüzünlü, ağır yaylı çalgılarla dolu ilk tınıları salona yayıldığında içimde bir şeylerin titrediğini hissettim. Bu müzik benim ruhumdu ama şimdi onu bir başkasıyla paylaşmak zorundaydım.
"Elini uzat," dedi Barkın, komut veren bir sesle.
Ona ters bir bakış fırlatıp sağ elimi uzattım. Barkın’ın büyük, nasırlı ve sıcak eli benimkini kavradığında tenimden yukarı doğru bir elektrik akımının geçtiğini hissettim. Elimi o kadar sıkı tutuyordu ki, kaçmama izin vermeyeceğini açıkça ilan ediyordu. Diğer elini ise belime yerleştirdi. Parmaklarının baskısını tulumumun üzerinden bile hissedebiliyordum. Bu kadar yakın olmak, nefes alışverişlerimizi bile duymak dengemi altüst ediyordu.
"Gözlerime bak, Lidya," diye fısıldadı birden. İlk kez bana adımla hitap etmişti. "Buzun üzerine değil, bana bak. Ritmi benden alacaksın."
"Ben ritmi müzikten alırım, Erdem," diye tersledim ama gözlerimi o gri girdaptan koparamadım.
"Şimdi değil. Şimdi benimle hareket ediyorsun. Üç, iki, bir... Başla."
Birlikte sağ ayağımızın dış kenarıyla buza bastık. İlk adımımız... İnanılmaz bir şekilde senkronizeydi. Çelik bıçaklarımızın buzda bıraktığı o keskin ses tek bir patenden çıkıyormuş gibi kusursuzdu. Sol, sağ, geriye doğru bir dönüş... Barkın beni yönlendiriyordu. Vücudu bir duvar kadar sağlamdı, ona yaslandığım an beni taşıyabileceğini hissettiriyordu ama bu güven hissi beni korkutuyordu. Çünkü ben hayatım boyunca sadece kendime güvenmiştim.
"Hızlanıyoruz," dedi Barkın.
Pistin etrafında büyük bir daire çizerek hızlandık. Müziğin ritmi yükseliyordu. Tam köşeyi dönerken, Barkın beni ani bir hareketle öne doğru itti ve kendi eksenim etrafında dönmemi sağladı. Dönüşüm bittiğinde beni tekrar yakalaması gerekiyordu. Havaya hafifçe zıpladım, döndüm ve ellerimi onun omuzlarına koymak için uzandım.
Ama saniyelik bir zamanlama hatası oldu. Ya ben çok hızlı dönmüştüm ya da o beni doğru açıda karşılayamamıştı.
Barkın’ın göğsüne sertçe çarptım. İkimizin de dengesi bozuldu. Birbirimize tutunmuş halde, büyük bir gürültüyle buzun üzerine devrildik. Barkın, sırtüstü buza çakılırken son bir refleksle beni korumak ister gibi belimden kavradı ve beni kendi gövdesinin üzerine çekti.
Nefes nefese, onun üzerinde kalakaldım. Ellerim onun sert göğsündeydi, kalbinin altımdaki deli gibi atışını hissedebiliyordum. Yüzlerimiz birbirine o kadar yakındı ki, dudaklarımızın arasındaki mesafe neredeyse yoktu. Siyah saçları darmadağın olmuş, alnına dökülmüştü. Gri gözleri, az önceki kazanın öfkesiyle ve tanımlayamadığım bir koyulukla parıldıyordu.
"Sana ritmi benden al demiştim Ataman," diye soludu, nefesi dudaklarıma çarparken. Sesi sinirden çok, bastırmaya çalıştığı bir yoğunlukla doluydu. "Çok acele ediyorsun. Beni çiğneyip geçmeye çalışıyorsun."
"Çünkü sen çok yavaşsın Erdem!" diye bağırdım, üzerindeki pozisyonumun yarattığı o tehlikeli çekimden kurtulmak için hızla doğrularak. Buzun üzerinde dizlerimin üstüne çöktüm. "Beni doğru zamanda yakalayamadın. Suç senin!"
Barkın da tek hamlede buza oturup bana baktı. Gözlerinde saniyelik bir hayal kırıklığı belirdi ama hemen ardından o bildik, aşılmaz surlarını tekrar ördü. "Ben seni her zaman yakalarım. Ama sen bırakılmaktan o kadar korkuyorsun ki, daha havaya kalkmadan düşeceğini varsayıyorsun."
Bu sözü tam kalbimin ortasına saplanmıştı. Doğruydu. Annemin üzerimdeki bitmek bilmeyen baskısı, en ufak bir hatamda beni sertçe eleştirmesi yüzünden zihnimde hep bir güvensizlik vardı. Barkın bunu tek bir bakışta, tek bir düşüşte çözmüştü.
"Yeter bu kadar drama!" diyerek pistin kapısı sertçe açıldı. İçeri giren, elinde kürk mantosuyla annem Meral Ataman’dan başkası değildi. Arkasında da Barkın’ın babası Kadir Bey yürüyordu. Annemin gözleri öfkeyle parlıyordu. "Lidya! Bu nasıl bir amatörlük? İlk dakikadan yerde sürünüyorsunuz! Olimpiyatlara sadece aylar kaldı, sizin daha düzgün bir tutuşunuz bile yok!"
Kadir Erdem ise oğlunun yanına yürüyüp tepesinde durdu. "Ayağa kalk Barkın. Bir Erdem buzun üzerinde bu kadar aciz duramaz. Partnerini kontrol edemiyorsan bu sporu bırak."
Barkın’ın çene kemiğinin kasıldığını, ellerini buzun üzerinde yumruk yaptığını gördüm. O an, onun içindeki o derin öfkeyle ilk kez gerçekten bağ kurdum. İkimiz de aslında kendi hayatlarımızı değil, ailelerimizin bitmek bilmeyen hırslarını yaşıyorduk.
Barkın hiçbir şey söylemeden hızla ayağa kalktı. Elini bana doğru uzattı. Bu kez elinde alay veya kibir yoktu; sadece "ikimiz ve onlar" der gibi bakan, suç ortaklığı sunan bir ifade vardı.
Uzanıp elini tuttum. Beni tek bir hamlede yukarı çekti. Dik durdum, annemin ve babasının gözlerinin içine baktım. Barkın’ın elini bırakmadım, aksine parmaklarımı onun parmaklarına daha sıkı kenetledim.
"Biz iyiyiz," dedim anneme doğru, sesimi olabildiğince dik ve meydan okuyan bir tonda tutarak. "Bu sadece ilk provaydı. Ve emin olun, o olimpiyat altınını bu piste getireceğiz. Birlikte."
Barkın elimi hafifçe sıktı, sanki bu sözlerime sessiz bir onay veriyordu. Başını bana doğru çevirdi, o soğuk gri gözlerinde ilk kez fırtınanın dindiğini, yerini bana inanan bir bakışa bıraktığını gördüm.
"Müziği baştan aç Gece," dedi Barkın, gözlerini benden ayırmadan. "Bu kez düşmeyeceğiz."
Bu bölümü beğendin mi?
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
güzell kesin bunlar aşık olur birbirlerine
Yorum
Yorum bulunamadı.