Kumar

Bölüm 3•

Astrenya

Tema:

BÖLÜM 3

Merhamet bir silahtır.Sana dönük,patlamaya hazır bir silah. Bu inceliği gösterdiğin birinin sana yapabileceği şeyleri tahmin bile edemezsin. Ve onlar merhamet ediyorum sanıyorlar.Tüm yaptıklarım benim dünyam için.Benim devletim için.Astrenya için. 
Astrenya...ah benim nazlı çiçeğim!Kader cambazım. İsmini silenlerin bir mezarı dahi olmayacak. 
Ettiğim yeminler sana yasımdır. Yas dediğin hep karalar bağlamaz.Yas bazen küçük adımlar ve zihnin içindeki buhranlarla büyür bir memleket olur. Yaslı bir zihin zehir içer zeka kusar.Yas dediğin hep karalar bağlamaz , kan ister ,can alır.
"Kieran!" 
Karanlık ,uğultular ,soğuk,kar ve ay. Ormanın içinde dağılan sesim geri bana ulaşmadı. Bir yandan sol koluma saplanmış okla uğraşıyordum. Beyaz gömleğim kan içinde kalmıştı.Kieran bize saldıran adamların peşinden giderken gözden kaybolmuştu.
"Lanet olsun Kieran! Hangi cehenneme girdin!"
Yarım saat belki bir saat bilmiyorum.Onu bulamıyordum. Dizimi aşan karda yürümek yorucuydu.Esen rüzgarın uğultusu iç ürperticiydi.
Hadi ama Darya onları bulursan canlarını okuyacaksın. 
"Kieran!" 
Biri duyar diye bağırıyordum ama sesimi değiştirerek bunu yapıyordum.Saraydan biri etrafta olabilirdi -bu uzak bir ihtimal olsa bile- kendi sesimle konuşmayı göze almamıştım.Bu şekilde yüksek sesle konuşmak hiç kolay değildi.
"Kieran seni bulursam yapacağımı biliyorum!"
Üstümdeki siyah pelerin ıpıslak olmuştu.Kemiklerime kadar donmuştum.Kolum uyuşmuştu ve parmaklarımı hissedememeye başlamıştım.
"Kieran! "
Bir ses duymak için bekledim. Hiçbir ses gelmeyince derin bir nefes alıp başımı geriye attım.Ağaçların dalları beyaz gökyüzünü yarmış gibi görünüyordu.Ağzımdan çıkan nefes buharları şeklinde havaya karışıyordu. 
"Kieran..."
Adım atacak halim kalmamıştı, kan kaybederken yürümek hiç akıl karı değildi.Dizlerimin üstüne çöktüm. Birbirine çarpan dişlerimi sıktım. Nereye kaybolmuştu bu adam!Göz kapaklarım ağırlaşmaya başlamıştı. 
"Kieran burada ölürsem seni gebertirim..."
Kendi sesimle fısıldadım.
Arkamdan gelen ayak sesleriyle kemerimdeki hançeri elime aldım. Kıyafetimin içinde her zaman birkaç silah birden bulunurdu.Ok olan kolum her hareketimde canımı yakıyordu. Adım sesleri durdu. Tam arkamdaydı. Elimdeki hançeri daha çok sıktım. Ay ışığından yansıyan gölgesi elindeki bıçağı havaya kaldırdı.İndirmek için hareket ettiği anda yerimde dönerek ayağa kalkıp boynuna hançeri sapladım.Boğazından hırıltılar çıkararak geri adım attı.Elindeki bıçağı bana doğru savurdu,kolundan tuttum, bileğinin çevirerek kendi bıçağını karnına sapladım. Bedeni karların içine düştü...Oluk oluk akan kanı yüzümden itibaren her yanımı kırmızıya boyadı. Beyaz artık lekeliydi.
Tek olamazdı.Kahretsin ki bize saldıran adamlar hala ormanın içindeydi. Ona saldırırken kolumu o kadar zorlamıştım ki ağrısıyla inim inim inledim.Açıkta duramazdım.Açık hedef olmuştum.
"Kieran seni kendi ellerimle öldüreceğim!"
Hançerimi batırdığım boynundan çıkardım.Annemin hançerini bir soysuzda bırakamazdım.Üstündeki kana bulanmış gömleği yırtıp bir damga, iz aradım bedeninde. Sol omzundaki kartal dövmesini görmemle kendi kanıma bulanmış elimi alnıma koydum.İstilacı birlik. Küçük kartal dövmesine tekrar baktım.Yanlış görmek istemiştim ama hayır ağzını açmış bağıran kartal dövmesi oradaydı. 

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 23 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları