Sana Döneceğim- Söz
Bölüm 10
Bora başını kaldırıp çevreye baktı. "Komutan... Çoğalıyorlar!" İstemeden ben de baktım. İki kişi… Dört… Altı… Karanlığın içinden yeni silahlı adamlar çıkıyordu. Dere yatağını iki taraftan kapatmaya çalışıyorlardı. Bizi sıkıştırıyorlardı. Telsizime uzandım. "Merkez!" Cızırtılar arasında boğuk bir ses duyuldu.
Sesi şaşırtıcı derecede sakindi. "Birimiz burada kalır." Gözlerini Emre'den ayırmadan devam etti. "Diğerleri çıkar." Başımı sertçe iki yana salladım. "Bu timde kimse geride kalmaz." Sözlerim dere yatağında yankılandı. Bu yalnızca bir emir değildi. Yıllar önce birbirimize verdiğimiz sözdü. Tam o sırada arkamdan boğuk bir hıçkırık sesi geldi. Başımı çevirdim. Elena… Birkaç adım geride durmuştu. Ne konuştuğumuzun tamamını anlamıyordu. Ama yüz ifadelerimiz her şeyi anlatıyordu. Titreyen gözlerle önce Emre'ye, sonra bana baktı. Yavaşça başını iki yana salladı. "...Hayır..." Dudaklarından güçlükle dökülen tek kelime buydu. Sonra beklemediğim bir şey yaptı. Yavaşça dizlerinin üzerine çöktü. Emre'ye doğru bir adım atmaya çalıştı. "Dur!" Sert sesimle olduğu yerde dondu. Mayın tarlasının içinde tek bir yanlış adım daha atmasına izin veremezdim. Korkuyla irkildi. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Titreyen sesiyle kırık Türkçesiyle konuşmaya çalıştı. "...Akrep..." Yutkundu. "...Ölme..." Bu iki kelime öyle çaresiz çıkmıştı ki, birkaç saniyeliğine kurşun seslerini bile unuttum. Emre, bütün korkusuna rağmen ona bakıp belli belirsiz gülümsedi. "Merak etme..." Nefesini güçlükle kontrol etti. "...Daha bana Gürcüce öğreteceksin." Elena'nın gözlerinden yaşlar daha hızlı akmaya başladı. Başını eğip sessizce ağlıyordu. Ben ise etrafımızdaki çemberin her saniye biraz daha daraldığını görüyordum. Bir tarafta yaklaşan düşman… Diğer tarafta tek bir yanlış harekette hepimizi havaya uçuracak bir mayın… Ve tam ortasında, birbirini geride bırakmayı reddeden bir tim… O an anladım. Bu savaştan sağ çıkacaksak bunu yalnızca silahlarımızla değil, birbirimize olan güvenimizle başaracaktık. "Sönmez..." Sesini duyduğum an başımı ona çevirdim. Bana ismimle seslenmişti. Bunu sadece gerçekten çok ciddi olduğu anlarda yapardı. "Gerçekçi ol." Gözlerindeki korku ilk kez bu kadar açıktı. Sessizce Bora'ya yaklaştım. Bir elimle omzunu tuttum. "Gerçek şu. Gözlerinin tam içine baktım. "Hepimiz döneceğiz." Bora acıyla gülümsedi. O gülümsemede umut yoktu. Sadece bana olan güveni vardı. "Komutan..." Boğazı düğümlendi. "...Ya dönemeyeceksek?" Cevap vermedim. Çünkü o ihtimali kabul etmeyecektim. Bir komutan önce kendi umudunu kaybederse… Timini de kaybederdi. Tam o sırada Mert'in sesi dere yatağında yankılandı. "Yaklaşıyorlar!" Bir yandan ateş ediyor, diğer yandan boş şarjörünü tek hamlede değiştiriyordu. "Son iki şarjör!" İçimdeki baskı biraz daha arttı. Cephanemiz tükeniyordu. Takviye hâlâ görünmüyordu. Emre mayının üzerindeydi. Düşman her saniye biraz daha yaklaşıyordu. Sanki bütün ihtimaller aynı anda üzerimize yürüyordu. Arkamdan kısık bir ses geldi. Başımı çevirdiğimde Elena'yı gördüm. İki eliyle ağzını kapatmıştı. Omuzları titriyordu. Ne yapacağını bilmiyordu. Ne yardım edebiliyor… Ne de kaçabiliyordu. Bir an göz göze geldik. Korkudan kıpkırmızı olmuş gözleri bana tek bir şey söylüyordu. Lütfen… Onu hayal kırıklığına uğratamazdım. Tam o anda… Gökyüzünü yaran ağır bir uğultu bütün vadiyi doldurdu. Vuuuuummm… Hepimiz aynı anda başımızı kaldırdık. Helikopter… Bu kez çok yakındı. Ses giderek büyüyordu. Göğsümde küçücük de olsa yeniden umut yeşerdi. Ama aynı sesi düşman da duymuştu. Karşı kıyıdaki silahlılar bir anda bağırışmaya başladı. İçlerinden biri sırtındaki uzun silahı omzuna aldı. İlk anda ne olduğunu anlayamadım. Sonra nefesim kesildi. Roketatar… "Mert!" Parmağımla adamı gösterdim. "Nişan alıyor!" Mert bağırdı. "Komutan!" Her şey birkaç saniye içinde oldu. Silahlı adam tetiğe bastı. Alev gecenin karanlığını bir anlığına gündüze çevirdi. Roket gökyüzünü yararak helikoptere doğru ilerlemeye başladı. Kalbim sanki atmayı bıraktı. "Hayır..." O an aklımdan tek bir düşünce geçti. O helikopter düşerse… Buradan hiçbirimiz sağ çıkamayacaktık. "Yatın!" Sesim vadide yankılandı. Hepimiz refleksle kendimizi buz gibi suyun içine bıraktık. Elena ne olduğunu anlayamasa da benimle birlikte yere kapandı. İrkilerek başını iki eliyle korudu. Gözlerini sıkıca kapatmıştı. Bir saniye… İki saniye… Gözlerim gökyüzünden ayrılmıyordu. Helikopter son anda keskin bir manevrayla yana kırdı. Roket gövdesini sıyırıp karanlığın içinde kayboldu. Arkasında ateşten uzun bir iz bıraktı. "Iskaladı..." Bora'nın sesi neredeyse fısıltıydı. Göğsümden istemsiz bir nefes çıktı. Ama rahatlamaya fırsatımız olmadı. Helikopter aniden irtifa kazandı. Yan kapısı açıldı. İçerideki makineli tüfekçi hiç beklemeden ateşe başladı. Geceyi mermilerin kızıl izleri aydınlatıyordu. Karşı yamaca peş peşe mermiler yağdı. Toprak havaya kalkıyor,
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları