Sana Döneceğim- Söz

Bölüm 7•

Bölüm 7

Tema:

Telefonumun alarmı üçüncü kez çaldığında yastığın altından uzanıp ekranına dokundum. Keskin ses bir anda kesildi. Gözlerimi yeniden kapatıp birkaç saniye daha öylece kaldım. İzin günü… Normalde bu kelime insana huzur vermeliydi. Bana ise sadece yorgunluğumu daha çok hissettiriyordu. Gece nöbetinin ağırlığı hâlâ üzerimden gitmemişti. Sanki saatlerdir değil, günlerdir uyumamış gibiydim. Omuzlarım tutulmuş, göz kapaklarım kurşun gibi ağırlaşmıştı.

Derin bir nefes alıp tavana baktım. Sessizlik… Acil servisin bitmek bilmeyen monitör sesleri, sedyelerin tekerlek gürültüsü, doktor anonsları ve telaşlı ayak seslerinden sonra evin bu sessizliği bana garip geliyordu. İnsan en çok alıştığı gürültüyü özlüyormuş meğer. Tam o sırada mutfaktan gelen tencere kapağının sesi düşüncelerimi böldü Cansu… Büyük ihtimalle yine erkenden kalkmış, kahvaltıyı hazırlıyordu. Benden önce uyanmasına şaşırmıyordum. O, ne kadar yorgun olursa olsun güne enerjik başlamayı başarabilen nadir insanlardandı. Yatağımdan doğrulup dağılmış saçlarımı gelişigüzel bir topuz yaptım. Banyoya geçip aynanın karşısına durduğumda yorgun yüzüm bana bakıyordu. Göz altlarımdaki mor halkalar bütün geceyi anlatmaya yetiyordu dudaklarımı büzdüm. "Korkunç görünüyorsun." diye mırıldandım kendi kendime sonra istemsizce gülümsedim. Ayşegül dün akşam dışarı çıkmayı teklif etmişti. Belki başka bir gün olsa kabul ederdim ama bugün annemlere söz vermiştim. Son günlerde hastane yüzünden onları sürekli erteliyordum. Annem telefonda belli etmese de sesindeki özlemi hissediyordum. Üzerime gri eşofmanımı geçirip mutfağa çıktım. Cansu beni görünce elindeki spatulayı bir mikrofon gibi bana doğrulttu. "Demek sonunda Uyuyan Güzel uyandı." Gülerek sandalyeye oturdum. "Saat kaç?" "Neredeyse on bir." Başımı hızla kaldırdım. "On bir mi?" "Evet." Omuz silkti. "Aslında gelip seni uyandıracaktım ama o kadar derin uyuyordun ki kıyamadım." Masaya yeni pişmiş menemeni bıraktı. "Ye bakalım." Burnuma yayılan tereyağı ve domates kokusu istemsizce içimi ısıttı. Ev… Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey buydu. Sessiz bir mutfak, sıcak bir kahvaltı ve yanında kendini rahat hissettiği biri… Cansu karşımdaki sandalyeye oturdu. "Bugünkü planın ne?" "Annemlere gideceğim." Son lokmayı çiğnerken başımı salladım. "Sonunda." Gülümseyerek ona baktım.
"Annem üç gündür arıyor." Telefonunu eline aldı, ekranıma bakıyormuş gibi yaptı. "Beş."
Kahkaham mutfağın sessizliğini doldurdu. "Abartıyorsun." "Hiç sanmıyorum." Tam o anda telefonum çalmaya başladı. Ekranda tek bir isim vardı. Annem ❤️ Cansu gözlerini devirip gülümseyince ben de istemeden güldüm. "Bak, kadın seni hissetti." Telefonu açıp koltuğuma yaslandım.
"Günaydın anne."
"Kızım! Nihayet uyandın mı?"
"Yeni sayılır."
"Saat olmuş on bir. Kahvaltı yaptın mı?"
Karşımda oturan Cansu kahkahasını bastırmaya çalışıyordu. "Yapıyorum anne."
"Bugün geleceksin değil mi?"
"Geleceğim." Bu cevabı verirken bile sesim yumuşamıştı.
"Sana mantı yaptım."
İçimden gülümsemek geçti. "Anne..."
"İçli köfte de var."
Başımı iki yana salladım. "Tamam, tamam... Geliyorum."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları