Sana Döneceğim- Söz

Bölüm 8•

Bölüm 8

Tema:

Olmaz."

"Anne..."
"Sen misafirsin."
Kahkaha attım. "Ben bu evde büyüdüm."
"Yine de misafirsin."
Tabakları elinden almaya çalıştım. "O zaman misafirliğim bitti." Babam gazetesini katlayıp ayağa kalktı. "Boşuna uğraşma Derin." Başını anneme doğru çevirdi. "Bu mutfağı yıllardır kimseye bırakmadı."
Annem gururla gülümsedi. "Akıllı adam." Babam bana göz kırptı. "Yılların tecrübesi." Bir anda üçümüzün kahkahası salonu doldurdu. O kahkahaların arasında içimde ince bir sızı hissettim. Meğer bu sesi ne kadar özlemişim...
---
Öğleden sonra yağmur yeniden başladı. Salondaki pencerenin önünde otururken cama vuran damlaları izliyordum. Çocukken yağmur yağdığı günlerde annemle pencerenin önüne oturup sıcak çay içerdik. O anılar, damlalar gibi zihnime birer birer düşüyordu. Annem koltuğunda örgüsünü örüyor, babam televizyonun sesini kısmış haberleri takip ediyordu. Tam gözlerimi kapatacakken spikerin sesi dikkatimi çekti. "...Sınır hattında güvenlik önlemleri artırıldı..." Başımı ekrana çevirdim. Haritalar… Askerî araçlar… Sislerin arasında ilerleyen konvoy görüntüleri… Haber yalnızca birkaç saniye sürdü. Ne isim vardı ne de ayrıntı. Babam kumandayı alıp kanalı değiştirdi. "Haberler hep aynı." Sessizce başımı salladım ama gözlerim birkaç saniye daha kararan ekranda kaldı. İçimde açıklayamadığım bir sıkıntı dolaşmaya başlamıştı. Sebebini bilmiyordum. Belki de doktor olduğum içindi. İnsan, kötü ihtimalleri düşünmeye zamanla alışıyordu. Telefonumun titreşmesi düşüncelerimi böldü. Arayan Ayşegül'dü.
"Alo?"
"Rahatsız etmiyorum değil mi?"
"Yok, söyle."
"Yarınki nöbet değişti."
Kaşlarım çatıldı. "Nasıl yani?"
"Melis rahatsızlanmış."
İç çekerek gözlerimi kapattım. "Yerine ben mi geçeceğim?"
"Evet."
Kısa bir sessizlik oldu. "Tamam."
"Emin misin?"
"Evet."
"İzin günün boşa gitti."
Dudaklarımda küçük bir tebessüm oluştu. "Alışığım." Ayşegül derin bir nefes verdi. "İşte bu cümlenden nefret ediyorum." Telefon kapandığında annem bana uzun uzun baktı.
"Yine mi hastane?"
"Evet."
"Bir gün de 'hayır' de."
"Anne..."
"Sen de insansın." Elini saçlarıma götürüp çocukluğumdaki gibi okşadı. "Biz seni güçlü yetiştirdik diye hiç yorulmuyorsun sanma." Gözlerimin dolduğunu hissettim. Başımı annemin omzuna yasladım. "İyiyim." "Yalan." Cevap veremedim. Çünkü anneler, insanın söylemediği cümleleri bile duyabilirdi. Babam yanımıza gelip omzuma hafifçe dokundu. "Ne olursa olsun..." Başımı kaldırıp ona baktım. "...İnsan önce kendini ayakta tutmalı ki başkasını ayağa kaldırabilsin." Bu cümle içimde yankılandı. Belki de uzun zamandır duymaya en çok ihtiyacım olan söz buydu.
---
Akşam hava yavaş yavaş kararmaya başladığında eve dönmek için hazırlandım. Annem beni kapıya kadar uğurladı. Tam arabaya binecekken elime küçük bir poşet sıkıştırdı. "Yolda yersin." Poşetin içinden mis gibi börek kokusu geliyordu. "Anne, yine mi yemek?" "İtiraz istemiyorum." Gülerek başımı salladım. "Tamam." Babam da yanıma geldi. "Dikkatli git."
"Giderim." Arabayı çalıştırıp ağır ağır hareket ettim. Dikiz aynasına baktığımda annemle babam hâlâ apartmanın önünde durmuş bana el sallıyorlardı. Onlar küçüldükçe içimde garip bir boşluk oluştu. Bir yanım tarifsiz bir huzurla doluydu. Diğer yanım ise sebebini açıklayamadığım bir tedirginlikle… Bazen insanın kalbi, aklının henüz bilmediği şeyleri çok önceden hissederdi. 

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları