Sana Döneceğim- Söz
Bölüm 9•
Bölüm 9
Tema:
Keskin nişancının ikinci mermisi kayaya çarptığında çıkan metalik ses kulaklarımı çınlattı. Parçalanan taşlar yüzümü çizdi. Başımı biraz daha eğerek siperin arkasına çekildim. "Nişancıyı görüyor musun, Bozkurt?" Mert dürbününü kayanın üzerinden yavaşça kaldırdı. Nefesini tutmuştu. Birkaç saniye boyunca tek bir kelime etmedi. Sonra yeniden aşağı indi.
"Hayır komutan. Namlu parlamasını gördüm ama yer değiştirdi." Dişlerimi sıktım. Profesyonellerdi ilk atıştan sonra mevzi değiştirmiş, bizi olduğumuz yere sabitlemeye çalışıyordu. Tam o sırada Bora yanıma süründü. "Komutan..." "Söyle." "Burada kalırsak çemberi kapatırlar." Haklıydı. Karşı tepeden gelen sesler gittikçe yaklaşıyordu. Artık rastgele ateş etmiyorlardı. Sabırla bekliyor, bizi kıstırıyorlardı. Tam geri çekilme planını kurarken gözüm birkaç metre ilerideki kayalığa takıldı. Elena… Yere diz çökmüş, az önce vurulan MİT mensubunun başını kucağına almıştı. Omuzları sessizce titriyordu. Bize değil...Yerde yatan adama bakıyordu. Sanki kurşun seslerini bile duymuyordu. "Elena!" diye seslendim.
Başını korkuyla kaldırdı gözleri doluydu. Türkçeyi tam konuşamıyordu ama söylediklerimi anlayacak kadar biliyordu. "E... gel..." Kendini göstererek başını iki yana salladı. "Hayır..."
Sonra boğazı düğümlendi. "...Onu..." Yerdeki adamı işaret etti. "...Bırakma." İçimden küfür ettim. Kurşunlar yağarken onu orada bırakamazdık. Ama onu almak için çıkarsam bütün timi tehlikeye atacaktım. Karar vermem gereken saniyelerdi.
"Gölge."
"Komutan."
“Kızı alıyoruz."
Hiç tereddüt etmedi. "Anlaşıldı." Emre şaşkınlıkla bana baktı. "Komutan, risk..." "Biliyorum." Sözünü kestim. "Kimseyi geride bırakmayacağız." Bu cümle yalnızca Elena için değildi. Bu timin yıllardır değişmeyen kuralıydı. Emre çantasını açtı. İçinden son iki sis bombasını çıkardı. "Hepsi bu." "Yeter." Pimler çekildi. Bombalar iki farklı yöne düştü. Birkaç saniye sonra bütün vadi yoğun beyaz sisle kaplandı. "Şimdi!" Ben ve Serkan anda fırladık. Koşarak Elena'ya ulaştık. Bizi görünce irkildi. Refleksle geriye çekildi. "Korkma!" Nefes nefeseydi. Başını iki yana salladı. "...Ben... gelmem." "Gelmek zorundasın." Adamın cansız bedenine baktı. Gözlerinden yaşlar süzüldü. "...Yalnız..." Kelimeyi söylerken sesi kırıldı. "...Kalır." Boğazım düğümlendi. Savaşın en acı tarafı buydu. Yaşayanı kurtarmak için bazen öleni geride bırakmak zorunda kalıyordun. Diz çöktüm Elena'nın gözlerinin içine baktım. "Dinle." Yavaş konuşuyordum. Anlasın diye. "O..." Yerdeki adamı işaret ettim. "...Bitti." Sonra kendi göğsümü gösterdim. "Biz." Ardından onu gösterdim. "Sen." Elimi uzattım. "Gel." Birkaç saniye tereddüt etti. Sonra titreyen parmaklarını avucuma bıraktı. Eli buz gibiydi. Ayağa kalkmasına yardım ettim. Tam geri dönecekken bir kurşun az önce bulunduğumuz kayaya isabet etti. Taş parçaları etrafımıza saçıldı. "Koş!" Elena irkildi. Serkan onu önüne aldı. Biz de peşlerinden koşmaya başladık. Yaklaşık iki dakika sonra dere yatağına ulaştık. "Suya girin!" Hepimiz akıntının içine indik. Elena ilk adımda sendeledi. Belli ki gücü tükenmişti. Buz gibi su dizlerine kadar yükselince nefesi kesildi. Düşeceği sırada kolundan tuttum. İrkilerek bana baktı. "...Soğuk..." fısıltıyla söyledi. "Biliyorum." Kolunu bırakmadım. "Devam." Yüz metre kadar akıntının içinde yürüdük. Hepimiz nefes nefeseydik. Elena'nın ayakları artık sürüklenmeye başlamıştı. Ama tek kelime şikâyet etmiyordu. Telsizim cızırdadı. "Delta Üç." "Dinliyorum." "Takviye tim yirmi dakika içinde bulunduğunuz bölgede olacak." İçimde küçücük de olsa umut yeşerdi. Tam o anda… "Tık." Kanım dondu. Bu sesi tanıyordum hemen aşağı baktım çamurun arasından yuvarlak metal bir yüzey görünüyordu. Mayın… Ben durmuştum. Ama arkamdaki Bora bir adım daha atacaktı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 8 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları