YARIM KALAN DOSYA
Bölüm 11•
BÖLÜM 11
Tema:
Hastanenin önüne geldiğimde ambulans hâlâ oradaydı. Mavi ve kırmızı ışıklar geceyi keskin çizgilerle boyuyordu. Sırtımda taşıdığım yük ağırdı;
sadece dosya ve Yiğit değil, şimdi Demir de benim sorumluluğumdaydı. Kapıya koştuğumda soğuk hava ciğerlerime çarptı. İçeri girdiğimde beyaz duvarlar ve steril koku sanki beni durdurmak ister gibiydi, ama durmadım.
Yoğun bakım kapısına vardığımda hemşire gözlerini bana dikti.
Durumu kritik... Ama elini tutabilirsiniz.
Kapıyı açtım. İçeride makine sesleri, oksijen tüplerinin hafif tıslamaları, cihazların bip bipleri vardı. Demir'i gördüğümde yüreğim sıkıştı. Soluk soluğa yatıyordu, yüzü solgun, gözleri kapalıydı. Elleri soğuktu, damar yolundan ilaçlar akıyordu. Her şey çok ciddi görünüyordu.
Yanına sessizce yaklaştım. Parmağımı nazikçe tuttum. Gözlerini açamadı, ama elimi sıkıca tuttuğunda içimde bir nebze umut belirdi.
Ben buradayım, Demir. Sakin ol, bir şey olmayacak.
Ama biliyordum; suçluluk hissim ağır basıyordu. Eğer son olaylar yaşanmasaydı belki de buraya gelmeyecektik. Kalbim göğsümde deli gibi çarpıyordu. Makinenin bip sesiyle nefesini ölçerken, onu kaybetme ihtimali gözlerimin önüne geliyordu.
Bir hemşire kapıyı hafifçe açtı.
Kartal Bey, biraz bilgi verebilir miyim?
Başımı salladım.
Koğuşta saldırı olmuş. Kimliği yüzünden yanlış anlaşılma yaşanmış. Şu an yoğun bakımda.
Gözlerimi Demir'den ayırmadan konuştum. İçimde büyüyen bir öfke vardı. Sadece onu korumalıydım. Kimseye zarar vermesine izin veremezdim.
Bir süre sessizce orada kaldım. Bip sesleri odada yankılanıyor, hayatın kırılganlığını hatırlatıyordu. Sonra gözlerim Demir'in yüzüne takıldı. Dudakları hafif aralıktı, nefesi düzensizdi. Kalbimin içine bir yumruk oturmuş gibi hissettim.
Dayan...
biraz daha dayan...
fısıldadım.
Elini sıktım, küçük bir refleksle belki de varlığımı hissetmesi için. Dışarıdan gelen adımlar ve uzaktan gelen konuşmalar bile artık beni etkilemiyordu. Sadece onun yanında olmak istiyordum.
Hemşire içeri tekrar girdiğinde yüzündeki ifade daha ciddileşmişti.
Kartal Bey...
doktor sizi görmek istiyor. Hastayı ameliyata alacağız. Durumu düşündüğümüzden daha kritik.
Bir an sustum. Demir'e baktım. Elini hâlâ tutuyordum.
Yavaşça bırakmak zorunda kaldım.
Parmaklarım ondan ayrılırken içimde garip bir boşluk oluştu. Sanki bir şey kopmuş gibiydi.
Ne kadar sürecek? dedim.
Belli olmaz... ama hızlı davranmamız gerekiyor.
Başımı salladım.
Kapı açıldı, sedye içeri girdi. Hemşireler hızlıca hazırlık yaparken Demir'in vücudu makinelere bağlandı. Onu götürürlerken gözlerim istemsizce peşinden gitti.
Kapı kapanana kadar orada kaldım.
Sonra... sessizlik.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Hikaye Cook guzell ama konuşmaları bazen anlayamadimmm
Yorum
Yorum bulunamadı.