YARIM KALAN DOSYA
Bölüm 12•
BÖLÜM 12
Tema:
Ekranda beliren adresi bir süre daha izledim. Gözlerim satırların üzerinde donup kalmıştı. Sanki kelimeler değil de bir tür uyarı işaretiydi, bir şey fısıldıyor gibiydi:
- "Buraya gitme..."
Ama diğer taraf çoktan kararını vermişti. İçimdeki kararlılık, korkunun üzerine öylesine baskın gelmişti ki duramam, bekleyemem, geri dönemem. Ayağa kalktım. Sandalyenin metal ayakları zeminde hafif bir ses çıkardı ve bu ses bile hastanenin sessizliğinde yankılandı. O ses, karanlığın içinde bir alarm gibiydi.
Demir'in odasına bir kez daha baktım. Hâlâ oradaydı. Uyuyordu ama artık kırılgan halinin içinde bir yaşam kıpırtısı vardı. Bu bile yeterdi. İçimdeki yük biraz azaldı, ama hâlâ göğsümde bir ağırlık vardı; Yiğit, dosya, Yaman... Hepsi birbirine bağlı ve çözülmesi gereken düğümlerdi.
Kapıya doğru yürüdüm. Koridordan çıkarken içimde bir huzursuzluk vardı, sanki her adımım geri dönmemi engelleyecekmiş gibi. Biliyorum, geri dönmemek zorundaydım. Dışarıdaki soğuk hava yüzüme çarptı ve içimdeki gerilimi daha da artırdı. Arabaya bindim. Kontağı çevirmeden önce bir an durdum. Ellerim direksiyonun üzerinde sıkılı kalmıştı.
- "Yiğit..."
Sadece bu isim. Her şeyin merkezi. Bu geceyi değiştirecek tek gerçek.
Gaza bastım. Şehir geceye gömülmüştü. Sokak lambaları birer birer geçiyordu yanımdan ama hiçbirini gerçekten görmüyordum. Aklım sadece Yaman Karaca üzerinde takılıydı. Bu isim artık sadece bir şüphe değil, somut bir tehditti.
Telefonum tekrar titredi. Murat Amca. Açtım.
- Kartal... neredesin?
- Yoldayım.
- Tek başına mı gidiyorsun?
- Evet.
Ses tonu sertleşti.
- Bu doğru değil.
- Zaman yok.
- Kısa bir sessizlik oldu.
- Kartal... dikkatli ol.
- Bu adam sadece -Yiğit'i değil, seni de hedef alabilir.
Dişlerimi sıktım.
- O zaman gelsin.
Murat Amca derin bir nefes aldı.
Kahramanlık yapma.
Bu kahramanlık değil. Bu sorumluluk.
Telefon kapandı, ama içimdeki hız kesilmedi. Her an bir şey olabilir, ama durmak yoktu.
Yurda vardığımda ışıkların çoğu sönmüştü. Bina dışarıdan sessiz görünüyordu ama bu sessizlik bana güven vermedi. Tam tersine, içimdeki huzursuzluğu büyüttü. Arabadan indim. Her adımda kalbim daha hızlı atıyordu. Kapıya yaklaştım. Zili çaldım. Bir süre bekledim; görevli kapıyı açtı.
- Kartal Bey?
- Yiğit nerede?
Görevli kaşlarını çattı.
- Odasında olmalıydı...
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları