YARIM KALAN DOSYA
Bölüm 13•
BÖLÜM 13
Tema:
Küçük bedeni hâlâ titriyordu. O bakış... korku ve güvenin karışımı bir bakıştı. İçimi hem bir huzur hem de daha büyük bir öfke sardı. Artık yalnızdım. Yalnız ama daha güçlüydüm.
Gece sessizdi. Rüzgâr ağaçların arasından geçerken eski binanın duvarları gıcırdıyordu. Cebimdeki silahın ağırlığını hissettim. Ama asıl ağır olan öfke, içimde biriken, kontrol edilemeyen bir öfke... Yiğit'in yanında olmasını sağlamak için bütün riskleri göze alacak kadar büyük bir öfke.
Araba koltuğuna oturdum. Direksiyonun üzerinde ellerimi sıktım, kalbim göğsümde deli gibi atıyordu. Yiğit'in güvenliği benim elimdeydi. Bir yanlış adım, bir ses, bir hesapsızlık... küçük bir hata, onu kaybetmemle sonuçlanabilirdi. Her saniye ölüme bir adım yaklaştığımız hissi veriyordu.
Yiğit sessizdi. Küçük elleri koltuk kenarına kenetlenmiş, gözleri korkudan büyümüştü. Ona bakarken kalbim bir anlığına duracak gibi oldu. Ona zarar gelmemesi için her şeyi göze almalıydım.
Arabadan sessizce indim. Her adımımı dikkatle attım. Gece karanlığı her şeyi gizliyordu ama gözlerim hâlâ Yaman'ın yerini seçebiliyordu. Binanın arka tarafına yaklaşırken silahımı çıkardım, namluyu karanlığa yönelttim. Nefesimi kontrol ettim, her adımımı yavaş ve dikkatli attım.
Yaman içerideydi. Gözleri soğuk ve ölümcül bakıyordu. Ama ben geri çekilmedim. Sessizce binanın etrafına hareket ettim, her bir gölgeyi, her bir adımı hesapladım. Kalbim kulaklarımda çarpıyordu.
Yiğit'in güvende olduğunu düşünerek içeriye doğru ilerledim. Yaman içerideydi. Binanın içi sessizdi ama bu sessizlik huzur vermiyordu; tam tersine, yaklaşan fırtınanın öncüsü gibiydi.
Yavaşça kapıya yöneldim. Kilidi, daha önceki dosyalardan hatırladığım küçük ince bir metal parçasıyla açtım. Ellerim soğuktu ama titremiyordu. Bu kez geri dönüş yoktu.
Kapı açıldı.
Yavaş ve temkinli adımlarla içeri girdim. Koridor karanlıktı. Her oda bir başka bilinmezlik gibi önümde uzanıyordu. Silahımı sıkı tuttum. Nefesimi kontrol etmeye çalıştım.
Bir anda, "pat" diye odaya daldım.
Ama içerisi boştı.
Bir an durdum. Sessizlik daha da ağırlaştı.
Yan odaya yöneldim. Adımlarım artık daha hızlıydı. Kalbim kulaklarımda atıyordu.
Kapıyı sertçe açtım.
Yine boştu.
"Yanılıyor muyum?" diye düşündüm bir an.
Ama içgüdülerim durmuyordu.
Koridorun sonundaki odaya yöneldim.
Silahımı kaldırdım.
Ve kapıyı açtım.
Bu kez oradaydı.
Yaman...
Koltukta oturuyordu. Kollarını iki yana atmış, bacaklarını üst üste koymuştu. Sanki beni bekliyordu. Sanki her şey onun planının bir parçasıydı.
Bana bakarak hafifçe gülümsedi.
- Seni bekliyordum Kartal.
Bir adım attım. Silahı tam alnına doğrulttum.
- Yiğit nerede?
Yaman omuz silkti, hiç korkmuyordu.
- Çıkarmışsın demek.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları