YARIM KALAN DOSYA
Bölüm 17•
BÖLÜM 17
Tema:
"Bana anlatmadığın şeyler var, Mert Kaya," dedi Alara. Sesi, bir infaz kararı kadar kesin ama bir o kadar da ürperticiydi. "Dosyada eksik parçalar var ve yemin ederim, daha fazla saklayamayacaksın. Neler çevirdiğini, o karanlık perdelerin arkasında kimlerin saklandığını er ya da geç bulacağım."
Bu meydan okuma karşısında dudaklarımda o tanıdık, alaycı gülümseme belirdi. İçimdeki korku... O saf, dizlerimi titreten korku, boğazıma oturan bir cam kırığı gibiydi. Onu yutkundum; canımı yaka yaka, iç organlarımı çize çize... Yavaşça, sanki ciğerlerime dolan hava son nefesimmiş gibi nefes verdim.
Alara, elindeki dosyayı yavaşça topladı, sonra o keskin hareketleriyle ayağa kalktı. Odanın içindeki elektrik, onun her adımıyla birlikte daha da yükseliyor, havayı ağırlaştırıyordu. Jandarmalara attığı o tek bakış, aslında bir emirden fazlasıydı; bir avcının, avını köşeye sıkıştırdığını ilan edişiydi. Kapının sesi, demir parmaklıkların ardındaki kaderimin mühürlenmesi gibi koridorda yankılandı.
Tam kapıdan çıkmadan önce durdu. Arkasını dönmedi, sadece hafifçe yan profiliyle bana baktı. O an gözlerinde gördüğüm şey, bir savcının ciddiyetinden çok daha fazlasıydı.
"Oyunu bozan kişi ben olacağım, Mert," dedi.
Kapı kapandı. Odanın o tekinsiz boşluğunda yapayalnız kaldım. Jandarmalar sertçe kollarımdan tutup beni dışarı çekiştirdiğinde, ayaklarımın üzerindeki o görünmez ama beton ağırlığındaki prangaları yeniden hissettim. Sorgu odasının o boğucu atmosferinden çıkıp, koridorun karanlığına adım attığımda artık tek bir gerçeği biliyordum: Alara Yıldız bir avcıydı. Ve ben, kedi ile fare oyununun en tehlikeli, en kanlı evresindeydim.
Koğuşa giden o uzun, rutubetli ve nefes almanın bile lüks olduğu koridorda yürürken, zihnimin tüm kıvrımlarında tek bir isim, bir çentik gibi kazılıydı:
*Alara.*
Bu oyun, sandığımdan çok daha çetin, çok daha kanlı geçecekti. Kartal'ın dışarıda, enkazın altında kalan hayatlarımız için ördüğü o ince, pamuk ipliğine bağlı çizgi üzerinde artık sendelemem bile yasaktı. Düşmemeliydim.
Çünkü Alara Yıldız, o dosyadaki eksik parçaları birleştirmeye başladığında, sadece Mert Kaya maskesi değil, Demir'in ta kendisi; o karanlık, kanlı ve sırlarla dolu gerçek yüzüm gün ışığına çıkacaktı.
Kendi kendime yemin ettim; Kartal'dan o beklediğim işaret, o kritik haber gelene kadar, o güneş ışığının benim karanlığıma sızmasına asla izin vermeyecektim. Ne pahasına olursa olsun... Gerekirse o maske, yüzümle birlikte etimi de koparana kadar o öylece kalacaktı.
(Kartalın anlatımıyla)
Mutfağa gidip kahve hazırlarken gözüm saate takıldı. Demir'in mahkemesine iki gün kalmıştı.
Bu düşünce içimi sıkıştırdı.
Bir yanda Demir'in davası, diğer yanda Yiğit...
Hangisine yetişeceğimi bilmiyordum.
Salona geçtiğimde Yiğit koltukta oturuyordu. Elinde bir oyuncak araba vardı ama onunla oynamıyordu. Sadece boş boş bakıyordu.
- Günaydın küçük adam.
Başını kaldırdı.
- Günaydın abi.
Sesinde bir şey vardı.
Dün geceki konuşmamızdan sonra içine kapanmış gibiydi.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 22 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları