YARIM KALAN DOSYA
Bölüm 20•
BÖLÜM 20
Tema:
Sabah güneşi, perdelerin arasından süzülüp yatak odasına vurduğunda, sanki her şey normal bir günmüş gibi hissediliyordu. Ama değildi. Bugün, hayatın akışının tamamen değişeceği, yalanların üzerine koca bir taşın konulacağı o gündü.
Yiğit uyandığında yüzünde uzun zamandır görmediğim bir huzur vardı. Günlerdir gözlerinin içine çöreklenen korku biraz olsun dağılmıştı. Mutfakta ona kahvaltı hazırlarken ara sıra dönüp onu izledim. Sandalyede oturuyor, elindeki bardağı iki eliyle tutuyor ve pencereden dışarı bakıyordu. Çocuktu işte... Yaşaması gereken şeyler bunlar değildi.
Yanına gidip elimi omzuna koydum.
"Bugün yurduna döneceksin," dedim yumuşak bir sesle. "Arkadaşlarını göreceksin."
Yiğit başını kaldırıp bana baktı. Gözlerinde ilk defa umut vardı.
"Seni özleyeceğim abi."
O iki kelime içime bir yumruk gibi oturdu.
Yutkundum. Gülümsemeye çalıştım ama boğazımdaki düğüm yüzünden konuşmak bile zorlaşmıştı.
"Ben de seni özleyeceğim ufaklık."
Kahvaltıyı sessiz ama huzurlu bir havada yaptık. Arada sırada birbirimize bakıp gülümsüyorduk. İkimiz de bugün ne olacağını bilmiyormuş gibi davranıyorduk. Ama ben biliyordum.
Bugün her şey bitecekti.
Ya da başlayacaktı.
Yiğit'i yurda götürdüğümde içimde garip bir ağırlık vardı. Arabadan inerken elini bırakmak istemedim. Çünkü son birkaç haftada onu korumak benim için bir görevden çok daha fazlası olmuştu.
Müdire Tuğba Hanım bizi kapıda karşıladı.
Yiğit'in elini tuttuğunda yüzündeki minnet ifadesini gördüm. Sanki ona geri verdiğim şey sadece bir çocuk değil, aynı zamanda umut olmuştu.
"Merak etmeyin," dedi sessizce. "O artık güvende."
Güvende...
Bu kelimeyi duyunca içimdeki fırtına biraz olsun duruldu.
Yiğit birkaç adım attıktan sonra dönüp bana baktı.
Sonra elini salladı.
"Görüşürüz abi!"
Ben de elimi kaldırdım.
"Görüşürüz."
O küçücük el gözden kaybolana kadar orada durdum. Koridorun sonunda kaybolduğu an içimde bir şeylerin yer değiştirdiğini hissettim.
Artık geri dönüş yoktu.
Arabaya doğru yürürken yüzümdeki sıcak ifade yavaş yavaş silindi. Yerine alışık olduğum o sertlik geri geldi. Omuzlarım dikleşti. Çenem kasıldı.
Bugüne kadar sustuğum her şey, bugün konuşacaktı.
Bugüne kadar saklanan her gerçek, bugün ortaya çıkacaktı.
Arabaya binip kapıyı kapattığımda içeride birkaç saniye boyunca sessizce oturdum. Direksiyonu iki elimle kavradım.
Aklımda Yiğit'in son bakışı vardı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları