YARIM KALAN DOSYA

Bölüm 7•

BÖLÜM 7

Tema:
Esmer, elmacık kemiğinde bir yara izi, çene hattı belirgin, dolgun dudakları, siyah kısa saçları, çekik ve yeşil gözlere sahip, 1.95 boylarında duruyordu. Saçları gelirken biraz rüzgârda uçuşuyordu.
Hakan, çayları çırağın elinden aldı ve bana uzattı.
- Şeker?
- Şeker kullanmıyorum.
- Hakan, sana bir iş teklifim var. Duyduğuma göre baya borcun varmış.
Hakan biraz bozulmuş gibi yüzü asıldı.
- Evet, baya borcum var. Tefeciden borç aldım ve ödeyemedim, peşime düştüler ve ailem de tehlikede.
- Murat Amca'yı biliyorsun, seninle daha önce konuştu.
- Evet, Murat Amca'yı biliyorum.
Hakan, bazı suçların varmış, Murat Amca biraz bahsetti. Suçların ne?
Hakan biraz düşündü, anlatıp anlatmamak arasında kaldı. Nede olsa birbirimize hâlâ güvenemezdik. Hakan ellerini saçına götürdü ve kısa siyah saçlarını biraz karıştırdı; eli, elmacık kemiğindeki galiba bıçak izine değdi.
- Evet, bazı suçlarım var. Hatta yüzümdeki iz de borçlu olduğum adam evime birini göndermişti. Sonra adam elindeki bıçakla çocuğumu tuttu ve beni tehdit etti. Ben de adamı etkisiz hâle getirdim ve biraz tekmeledim. Adamla boğuşurken yüzüme sıyrık attı ve ben de onu üç kere bıçakladım.
- Daha önce de mal kavgası nedeniyle bir akrabamı öldürdüm.
- Anladım. Beni satmayacağına nasıl güvenebilirim?
- Güvenemezsin.
- Ne demek güvenemezsin? Kendi kıçını kurtarmak için beni satarmısın?
- Aileni tehlike atlatana kadar, onlar mutlu olana kadar güvenemezsin.
Anlaşılan Hakan, ailesine çok düşkün biriydi.
- Hakan, çocuğun var mı?
- Evet, var. İki tane oğlum var.
Derken elinde dondurmayla gelen ikiz, 5 yaşlarında, "Baba!" diye seslendi. Arkada bir kadın vardı, 1.70 boylarında, dalgalı kumral saçlara sahip, gülümseyerek bakıyordu. Çocukları tutmaya çalışırken, çocuklar annelerinin elinden kurtuldu ve babalarına doğru koştu. Hakan dizlerinin önüne çöktü ve sarıldı, sonra çocukları masaya oturttu. Çocuklara meyve suyu aldı. Çırak, meyve suyunu getirdiğinde dikkatlice çocuklarına içirdi.
- Baba, bu amca kim?
- Merhaba ufaklık, ben babanın arkadaşıyım. Peki sen kimsin, adın ne?
- Ben Ali.
- Ben de Asaf.
Hakan'la birbirimize baktık ve gülüştük. Ali siyah kıvırcık saçlı, Asaf kumral dalgalı saçlıydı, pek benzemiyorlardı.
- Hakan, onlara gözüm gibi bakacağım. İstersen farklı bir şehirde, yepyeni bir hayat kurabilirim.
Hakan çocuklarına baktı ve derin bir düşünceye daldı.
- Evet, olur. Ama dışarıda birkaç adamım var. Ailem tehlikeye girerse, onlara bir şey olursa, direkt herkese söylerim.
- Hayır, ailene hiç bir şey olmayacak.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları