YARIM KALAN DOSYA

Bölüm 8•

BÖLÜM 8

Tema:

Kapıdan içeri adımımı attığımda kalbim deli gibi atıyordu. Daha önce buraya hiç gelmemiştim. Kimlik, parmak izi, bilgisayar kayıtları... Her şey resmî, soğuk ve biraz da tedirgindi. Bekleme alanında otururken etraf sessizdi. Göz ucumla diğer ziyaretçileri süzdüm ama aklım sadece içerdeki Mert'teydi.

Görevli kapıyı açtı ve seslendi:
- Görüş saatiniz başladı.
Ayağa kalktım, derin bir nefes aldım ve koridorda yürüdüm. Kapının önünde durduğumda onu gördüm: 
Demir. Sessizce bana bakıyordu. Adımı söylemeden önce bir an durdum, sonra fısıldadım:
- Mert...
Gözleri anında büyüdü. Etrafda başkaları vardı; dikkatli olmak zorundaydık.
- Senin suçunu üstlenecek birini buldum. Yakında Demir olduğunu söyleyeceksin, ama sahte kimlik kullanmaktan ve bir süre saklanmandan dolayı ceza alacaksın.
Gözlerindeki karışıklığı gördüm; 
biraz da şaşkın, biraz da suçluluk dolu.
- Nasıl buldun onu? dedi, sesi titrek ama meraklı.
- Murat Amca sayesinde. Bana bir dosya verdi. Parasını Hakana vereceğim, dedim.
Bir an durdu, düşündü.
- Hakan kim?
- Suçunu üstlenecek kişi. Ama bir şartı varmış, dedim.
- Şart ne?
- Ailesine gözüm gibi bakacağım, dedim ciddi bir tonla.
Bir huzursuzluk geçti üzerinden; suçlulukla karışık bir rahatlama vardı yüzünde. Adam zaten geçmişte sorunlar yaşamış ama şimdi çocukları kurtarabilecek bir şans vardı elimizde.
- Hem bizim sayemizde çocukları kurtulacak. Onun için en iyi avukatları tutacağım. Morel bozmak yok.
Derin bir nefes aldı. Sessizlik biraz ağırdı, sonra telefonda bahsettiğim konuyu hatırladım:
- Tamam, telefonda söylediğin Yiğit kim?
- Yiğit bizim yurttan bir çocuk, 8 yaşında. Geçen gün arabayla ona çarptım ve hastaneye kaldırıldı, dedi.
- Ne olum, çocuk iyi mi?
- Evet, şu an gayet iyi. Bizim önceden yurttan kaçtığımız yerden kaçmış.
Kaşlarını kaldırdı, şaşkın ve biraz hayran bir ifadeyle:
- Ne, orayı nasıl buldu bu haylaz?
- Ohoo oğlum, daha neler neler var, dedim gülümseyerek. Biraz daha anlattım, Demir'i görmek bana çok iyi gelmişti; görünüşe göre ona da öyle gelmişti.
O an sessizce başını salladı. Gözlerinde hem suçluluk hem de hafifleme vardı. Orada, o küçük görüş odasında, bütün resmî prosedürler, soğuk duvarlar, bekleme alanı... Her şey kaybolmuş gibiydi. Sadece biz vardık. 
Arabaya bindim ve hastaneye doğru gittim. Trafik ışıklarında durduğumda aklıma Yiğit'in motorları çok sevdiği ve odamda komodinin üzerinde olan hediyesi geldi. Hemen eve doğru gittim...
Yaklaşık 20 dk geçmişti. Arabadan indim ve bahçeden eve doğru ilerledim. Odama geçtiğimde oyuncağın o şekilde orada durduğunu fark ettim ve Demir'in odasındaki hediye poşetlerinden birini almak için gittim.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları