YARIM KALAN DOSYA

Bölüm 9•

BÖLÜM 9

Tema:

Elim titreyerek telefonu açtım.

- Alo...
Sesim neredeyse çıkmıyordu.
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. Sonra Müdire Hanım'ın sakin ama ciddi sesi geldi.
- Merhaba... rahatsız ettim. Sadece bilgilendirmek için aradım.
Kalbim hâlâ deli gibi atıyordu. Nefesim düzensizdi.
- Yiğit'in durumu iyi. Sabah hastaneden çıkış işlemleri tamamlandı. Şu an yurda geri döndü.
Bir an durdum.
Sanki duyduğum şey beynimde yer bulamadı.
- Ne...? dedim kısık bir sesle.
Müdire Hanım devam etti:
- Evet, sabah doktorlar gerekli kontrolleri yaptıktan sonra taburcu edildi. Biz de alıp yurda getirdik. Şu an odasında dinleniyor.
Cümleler geliyordu ama ben hâlâ hastanenin koridorundaydım.
Yerde gördüğüm o Örümcek Adamlı saat... personelin söylediği "ex oldu" cümlesi...
Hepsi üst üste bindi.
Boğazım düğümlendi.
- Ama... ben az önce hastanedeydim... odası boştu... dedim.
Sesim titriyordu.
Müdire Hanım'ın sesi biraz daha yumuşadı.
- Hastane katında karışıklık olmuş olabilir. Yiğit sabah erken saatlerde başka bir birime alınmıştı, sonra çıkışı yapıldı. Seni bilgilendirmeyi atlamışız, kusura bakmayın.
Bir an sessizlik oldu.
Telefon elimdeydi ama artık tutmak bile zor geliyordu.
Gözlerim dolmuştu ama bu sefer ağlama değil... boşalma gibiydi.
Az önce içimde çöken dünya, şimdi yavaş yavaş geri yerine oturuyordu.
Ama kalbim hâlâ hızlıydı.
Çünkü birkaç dakika önce... ben onun öldüğünü sanmıştım.
Hastaneden çıktığımda hava aynıydı ama ben aynı değildim.
Ayaklarım beni nereye götürüyor bilmiyordum. Sanki bedenim ilerliyor ama zihnim geride kalıyordu. Az önce yaşadığım şey hâlâ içimdeydi; o boş oda, yerdeki saat, "ex oldu" cümlesi...
Her şey gerçek gibiydi ama aynı zamanda bir kabus gibi uzakta duruyordu.
Telefonu cebime koydum. Müdire Hanım'ın son söyledikleri kafamda dönüp duruyordu.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları