Mühürlü hatıra

Bölüm 3•

3.bölüm

Tema:

Kasabanın sessiz sokaklarında kulaklığım takılı, sabahın yakıcı güneşi eşliğinde This Love dinleyerek yürüyordum.

Bütün gece uyumadan sabahı zor etmiştim. Saat yedi olunca kahvaltı için bir şeyler almaya kendimi dışarı attım. Pastane sokağına gelene kadar etrafı incelemiştim. Sokağın başından servis çocukları okula götürüyordu. Kasaba küçük olmasına rağmen merkeze yakındık ve işlek bir caddemiz vardı. Çok dükkân açılmıştı. Mesela caddenin karşısında bir kuaför fark etmiştim. Şu an benim için en önemlisi buydu çünkü protez tırnaklarım fazla uzamıştı. Onları çıkarttırmak için randevu almam gerekiyordu. Ne yaşarsam yaşayayım ben kendine bakmayı seven bir kızdım. Annem güzellik uzmanıydı ve ben on altı yaşıma kadar sektörün içinde büyümüştüm. Bakkala giderken bile makyaj yapan kızlardandım ben. Tabii ilk dikkat edeceğim yer kuaför olacaktı.

Pastanenin önüne gelince sıraya girdim. Kasanın önüne gelince iki simit ve çikolatalı açma aldım. Karan’la yaptığımız kahvaltıda o almıştı. Onun aklıma gelmesiyle gülümsedim.

Elimde mis gibi kokan sıcak ekmeklerle dışarı çıkınca güneş tepede bütün kasabayı aydınlatıyordu ama benim üzerimde bir gölge vardı. Başımı kaldırınca Karan, elinde termosuyla bana bakıyordu. Onu böyle görmek tuhaf gelmişti. O beni süzerken ben de onu süzmeye başladım. Eskimiş, rengi solmuş bir kot, gri salaş bir tişört… Dün gördüğüm adamla bu adam oldukça farklıydı. Dağınık saçlarıyla hâlâ yakışıklıydı ama tuhaftı işte; tarif edemezdim. Karan’ın boğazından gelen hırıltıyla kendime geldim. O beni süzmeyi erken bitirmişti demek ki ve ben yakalanmıştım. Yüzüme tatlı olduğunu düşündüğüm bir gülüş kondurdum.

Karaca = GÜNAYDIN

Karan = Günaydın, bu saatte ne işin var dışarıda?

Gülümsemem anında solmuş, kaşlarımı çatmıştım. Pekâlâ, iki gündür tanıdığım adam beni sorgulayamazdı. Şu anlık nazik olmayı seçmiştim. Elimdeki poşeti havaya kaldırıp gözüne soktum.

Karan = Tamam, ben de kahvaltı için bir şeyler alayım?

İzin ister gibi sormasıyla gülümsemem geri geldi. Hafifçe sağa çekildim. Arkasını dönmüş, kapıdan girecekken geri döndü.

Karan = Sen akşama gelecek misin?

Karaca = Nereye?

Karan = Mangal yapılacak. Dedemlerle biz hep birlikte yaparız, sen de gelirsin artık.

Karaca = Ee, gelirim tabii. Hem ben de artık burada yaşıyorum, değil mi?

Karan = Kalıcı döndün yani.

Karaca = Evet, öyle gözüküyor.

İçten içe emin değildim. Annem her zaman gelgitleri olan birisi olmuştu. Belki pişman olurdu ve ben eski hayatıma geri dönerdim. Ama şu anlık buranın tadını çıkarmaktan başka çarem yoktu. Arkadan seslenen Demir’in sesiyle ikimiz de ona baktık.

Demir = Abi, ben dükkâna geçeyim mi?

Demir, elindeki telefondan başını kaldırıp bana bakınca kaşlarını kaldırdı. Karan cevap vermeden içeriye girerken Demir ile bakıştık.

Demir = Ne iş?

Karaca = Ne, ne iş?

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları