Nefretin kıyısında

Ertesi gün...Matematik öğretmeni sınıfa girdi.— Çocuklar, bugün ikili etkinlik yapacağız.Sınıfta herkes arkadaşının yanına geçmeye hazırlanırken öğretmen listeyi okumaya başladı.— Bora ve Nermin...İkisi birbirine bakıp gülümsedi.— Cansu ve Elif...Sonra öğretmen son ismi söyledi.— Cemre ve Kuzey.Cemre ile Kuzey aynı anda itiraz etti.— Hocam, yine mi?Öğretmen gülümseyerek,— Evet.

Birlikte çalışmayı öğrenmeniz gerekiyor.İkisi istemeyerek aynı sıraya geçti.Soruları çözerken Cemre bir işlemi yapamadı.Kalemini masaya bıraktı.— Yapamıyorum.Kuzey kâğıdı kendine çekti.— Bak, şu kısmı yanlış yapmışsın.Cemre dikkatlice dinledi.Kuzey sabırla soruyu tek tek anlattı.Birkaç dakika sonra Cemre doğru cevabı buldu.Yüzü aydınlandı.— Yaptım!Kuzey gülümsedi.— Demek ki yapabiliyormuşsun.— Teşekkür ederim.— Bugün üçüncü teşekkürün.İkisi de istemsizce güldü.Bu sırada sınıfın arka tarafında oturan Cansu onları dikkatle izliyordu.Yanındaki arkadaşına fısıldadı.— Araları fazla düzelmeye başladı.— Ne yapacağız?Cansu sinsi bir gülümsemeyle cevap verdi.— Bozacağız.Ders çıkışında Cemre dolabından kitaplarını alırken biri arkasından seslendi.— Cemre.Arkasını döndüğünde Kuzey'i gördü.Kuzey elindeki defteri uzattı.— Bunu sıranda unutmuşsun.Cemre defteri aldı.— Yine yardım ettin.Kuzey omuz silkti.— Alışmaya başlama.Cemre gülümseyerek,— Belki de başladım.İkisi kısa bir süre birbirine baktı.Tam o anda koridorun köşesinde onları izleyen Cansu, telefonunu çıkarıp bir fotoğraf çekti.Yüzünde sinsi bir gülümseme vardı.— Bu fotoğrafla ortalığı karıştıracağım...