Nefretin kıyısında

Okul çıkışı gökyüzü karardı.Bir anda şiddetli yağmur başladı.Cemre şemsiyesini evde unuttuğunu fark etti.Tam koşmaya hazırlanırken Kuzey arkasından seslendi.— Dur.Elindeki şemsiyeyi açtı.— Gel, birlikte yürüyelim.Cemre tereddüt etti.— Gerek yok...— Islanacaksın.—İnat etme iste gel —istemiyorum diyorum Göz devirir —inadın inat diyorsun yani—evet inadım inat oldu mu —oldu ama ilk şemsiyi tut ıslanacaksin hasta olacaksın Cemre sessizce şemsiyenin altına geçti.İlk kez birbirlerine bu kadar yakın yürüyorlardı.Kuzey sessizliği bozdu.— O fotoğraf için üzgünüm.— Senin suçun değil.— Ama seni yine üzdüler.Cemre başını eğdi.— Ben güçlü olmaya çalışıyorum.Kuzey hafifçe gülümsedi.— Bence zaten güçlüsün.Cemre ilk kez bu söze içten bir gülümsemeyle karşılık verdi.Uzaktan onları gören Cansu ise öfkeyle yumruklarını sıktı.