Nefretin kıyısında

Ertesi sabah okul koridoru her zamanki gibi kalabalıktı.Cemre, Nermin'le konuşarak sınıfa doğru yürüyordu.— Dün Berat biraz garipti sence de öyle değil miydi? diye sordu Nermin.Cemre gülümsedi.— Yok ya, sadece biraz yorgundu.Nermin "Eğer sana üzülecek bişey yaparsa yemin benim Yadigarlarımla döverim onu tamam mı?"Cemre gülerek başını sallar "tamam canım benim"Tam o sırada karşıdan Kuzey ve Bora geldi.Kuzey, Cemre'nin yanından geçerken her zamanki gibi omzuyla ona hafifçe çarptı.— Önüne baksana.Cemre sinirle döndü.— Sen baksana!

Her gördüğünde beni sinirlendirmek zorunda mısın?— Sen sinirlenmeye çok meraklısın.— Senden nefret ediyorum Kuzey!Kuzey alaycı bir gülümsemeyle,— Ben de senden.İkisi ters yönlere yürüdü.Bora iç çekti.— Siz ikiniz bir gün kavga etmeden durabilecek misiniz?---Öğle arasında Berat'ın telefonu çaldı.Ekranda Cansu yazıyordu.Berat hemen telefonu sessize aldı.— Ben biraz kütüphaneye gidiyorum, dedi Cemre'ye.— Tamam, ben de Nermin'le kantine geçerim.Berat hızla okulun arka bahçesine gitti.Cansu onu bekliyordu.— Bugün de geldin demek.Berat gülümsedi.— Gelmez olur muyum?Cansu, Berat'ın koluna girerek,— Cemre hiçbir şeyden şüphelenmiyor, değil mi?— Hayır.