Nermin'in de gözleri dolmuştu. Arkadaşının saçlarını okşadı.
Nermin: Bazı erkekler, Cemre, öfkelenince düşünmeden hareket ediyor. Bazen sevdikleri insana bile inanmakta zorlanıyorlar.
Cemre: Ama ben onun sevgilisiydim… Bana inanması gerekmiyor muydu?
Nermin cevap vermekte zorlandı. Cemre'nin haklı olduğunu biliyordu.
Nermin: Haklısın. Seni dinlemesi gerekiyordu. Ama şimdi burada kendini üzerek hiçbir şeyi değiştiremeyeceksin.
Eve dönerken…
Cemre'nin telefonu çantasında duruyordu. Her adımda dönüp Kuzey'in arkasından geleceğini, onu durduracağını hayal ediyordu.
Ama kimse gelmedi.
Cemre: Nermin…
Nermin: Buradayım.
Cemre: Keşke beni bir kere dinleseydi.
Nermin onun elini sıktı.
Nermin: Keşke…
Bir süre sonra eve vardılar. Nermin kapıyı açtı, Cemre'yi içeri aldı ve salondaki koltuğa oturttu. Ona su getirdi, sonra yanına oturdu.
Cemre: Bak… Bana bir zamanlar ne güzel şeyler yazıyordu.
Nermin telefona bakmadan Cemre'ye sarıldı.
Nermin: Biliyorum, canım.
Cemre: Ben o mesajları okurken bile gülümsüyordum. Şimdi aynı mesajlara bakıp ağlıyorum.
Nermin: Bugün çok zor bir gün geçirdin. Kendine biraz zaman ver.
Cemre başını Nermin'in omzuna yasladı.
Cemre: Ben sadece onun bana inanmasını istedim…
Nermin, Cemre'nin saçlarını okşadı. O gece onu yalnız bırakmamaya karar vermişti.
Cemre ise hâlâ aynı soruyu düşünüyordu:
“Kuzey beni gerçekten tanımıyor muydu, yoksa bana inanmak mı istememişti?”
Ve bilmediği bir şey vardı…
Ali'nin kurduğu tuzak henüz ortaya çıkmamıştı.
Devam edecek… 💔📖
Bölüm Yorumları