Nefretin kıyısında

Bir hafta sonra...Cemre, Berat'ı okul bahçesinde arıyordu.Telefonunu aradı ama açmadı.Tam o sırada uzakta Berat'ı gördü.Yanında Cansu vardı.İkisi gülerek konuşuyordu.Cemre onları görünce birkaç saniye durdu."Sadece proje konuşuyorlardır." diye düşündü.Berat, Cemre'nin geldiğini fark edince hemen Cansu'dan uzaklaştı.— Aşkım!

Seni arıyordum.Cemre gülümsemeye çalıştı.— Ben de seni.O sırada Kuzey her şeyi uzaktan izliyordu.Artık susmak istemiyordu.Ders çıkışında Cemre'nin önünü kesti.— Seninle konuşmam gerekiyor.Cemre kaşlarını çattı.— Seninle konuşacak hiçbir şeyim yok.— Bu Berat'la ilgili.Cemre bir an durdu.— Ne olmuş Berat'a?Kuzey derin bir nefes aldı.— Bence sana göründüğü gibi biri değil.Cemre sinirle geri çekildi.— Sevgilim hakkında konuşma!— Sadece dikkatli olmanı söylüyorum.— Sen hâlâ çocukluğumuzdaki gibi beni sinirlendirmeye çalışıyorsun.Cemre öfkeyle oradan ayrıldı.Kuzey ise arkasından sessizce baktı.İçinden tek bir cümle geçti:"Gerçeği öğrendiğinde çok üzüleceksin, Cemre..."