Ruhumun İzleri

Neden korkar insan, o son kapıdan? 

Belki henüz gitmediği içindir, 

Yarım kalan bir cümledir hayat;

Herşeyin eksik kalmasıdır korkutan. 

Ardından dökülecek gözyaşları vardır, 

Hayat tatlıdır, bağlandıkça derinleşir. 

Birgün elveda demeden gidecek ama, 

Hatırası, geride tozlu bir raf olacak.

Neden korkmaz peki, insan ölümden? 

Belki arkada bırakacak bir izi yoktur, 

Onun için dökülecek bir gözyaşı yoktur. 

Hayat aksine ona bir yük gibi ağırdır, 

Ölüm, aradığı o sessiz çıkışıdır. 

İşte hayat böyledir;

Bizim korkuyla baktığımız, 

Başkasının en büyük çıkışıdır. 

Ölüm birinin korkusu olurken, 

Başkasının kurtuluştur.