Ruhumun İzleri

‎Her gün doğan güneş,‎Bir gün doğmayacak. ‎Yine sessizce yükselecek.‎Ama sen o anı göremeyeceksin. ‎‎Ben ise düşüncelerimin, ‎Arasında boğulacağım. ‎Kafam karmakarışık,‎Sorular çoğalır gecelerde, ‎Rüzgâr cevap vermez,‎Duvarlar susar.‎‎Bir gün o sesleri susturmak için, ‎Alacağım elime bıçağı. ‎Önce ona sonra kendime bakacağım. ‎Son kez gülümseyeceğim dünyaya, ‎Kanlar akacak bileklerimden, Gözlerin bir daha açılmayacak şekilde kapanacak. ‎Belki acılar diner,Belki yalnız izleri kalır.Ama o izler,Hatırladıkça yüreğini sızlatır.En sessiz geceler bile konuşacak,Geçmiş fısıldayacak karanlığa.Ama o gün sen olmayacaksın,Ve bedenin toprağın sessizliğine karışacak. ‎