Karanlığın Kalbindeki ışık

Akşam olmuştu.Malikânenin büyük yemek salonunda her zamanki gibi sessizlik hâkimdi.Uzun masanın bir ucunda Miraç, diğer ucunda Ela oturuyordu.Kerem de birkaç evrak getirmek için salona uğramıştı.Hizmetliler yemekleri servis ettikten sonra sessizce salondan ayrıldılar.Ela, önündeki yemeğe sadece çatalıyla dokunuyordu.Hiçbir şey yemiyordu.Miraç bunu fark etti."Yemek soğuyacak."Ela zorla gülümsedi."Canım istemiyor."Miraç çatalını masaya bıraktı."Sabah da doğru düzgün bir şey yemedin."Ela başını eğdi."İyiyim."Miraç gözlerini ondan ayırmadan konuştu."Hayır."Ela şaşkınlıkla başını kaldırdı."İyi değilsin.""Bir şey olmuş."Ela hemen itiraz etti."Bir şey olmadı."Miraç derin bir nefes aldı."Ela...""Sana bir şey mi dediler?"Ela'nın kalbi hızla atmaya başladı.Simay'ın sözleri aklına geldi."Hayır.""AVM'de biriyle mi karşılaştın?"Ela bir an duraksadı.Bunu gören Miraç, tahmininin doğru olduğunu anladı."Kiminle karşılaştın?"Ela birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra başını iki yana salladı."Önemli değil."Miraç hafifçe kaşlarını çattı."Benim için önemli."Ela gözlerini kaçırdı."Konuşmak istemiyorum."Masada yeniden sessizlik oluştu.Kerem, ikisinin de gergin olduğunu hissedince sessizce evrakları alıp salondan çıktı.Miraç ise yerinden kalktı.Yavaşça Ela'nın yanına geldi.Ela başını kaldırınca Miraç tam karşısındaydı.Yumuşak ama kararlı bir sesle konuştu."Ela...""Son günlerde ilk defa bu kadar mutsuz görünüyorsun.""Bana söylemeyecek misin?"Ela'nın gözleri doldu ama ağlamamaya çalıştı."Gerçekten bir şey yok."Miraç birkaç saniye daha ona baktı.Sonra sessizce,"Peki..."dedi."Ama ne zaman konuşmak istersen, seni dinlerim."Ela bu sözleri duyunca şaşırdı.Miraç ilk kez ona bu kadar anlayışlı davranıyordu.Ela içinden, "Keşke her şey Simay'ın söylediği kadar karmaşık olmasa..." diye geçirdi.O gece ikisi de odalarına çekildi.Ama Miraç'ın aklında tek bir soru vardı:"Ela'nın canını kim sıktı?"Ve bu sorunun cevabını öğrenmeye kararlıydı... 🖤📖