Karanlığın Kalbindeki ışık

Yemekten sonra birlikte sahil boyunca yürüdüler.Hava serindi.Ela ellerini birbirine ovuşturdu.Miraç bunu fark edip ceketini çıkardı."Üşüyorsun."Ceketini Ela'nın omuzlarına bıraktı.Ela ona baktı."Sen üşümeyecek misin?""Ben iyiyim."Bir süre sessizce yürüdüler.Sonra Ela durdu."Miraç...""Efendim?""Son zamanlarda çok değiştin."Miraç ona baktı."Sen de."Ela gülümsedi."Ben mi?""Evet.""Nasıl?"Miraç birkaç saniye düşündü."Eskiden benden korkuyordun."Ela başını eğdi."Şimdi korkmuyorum."Miraç'ın kalbi hızlandı."Neden?"Ela ona baktı."Çünkü artık seni tanıyorum."Bu sözler Miraç'ın aklında uzun süre yankılandı.Eve döndüklerinde Ela odasına çıkmak üzereyken Miraç arkasından seslendi."Ela."Ela döndü.Miraç birkaç saniye sustu.Sonra sadece:"İyi geceler."diyebildi.Ela gülümseyerek,"İyi geceler, Miraç."deyip odasına çıktı.Miraç ise salonda tek başına kaldı.Elini göğsüne götürdü.Kalbinin normalden hızlı attığını fark etti."Ben...

Ela'ya âşık mı oluyorum?"İlk kez bu düşünce onu korkutmamıştı.Aksine...İçinde garip bir mutluluk oluşturmuştu. ❤️