Karanlığın Kalbindeki ışık

Öğleden sonra olmuştu.Miraç, Ela'nın biraz dinlenmesi için odasından çıkıp aşağı indi.

Salondaki koltuğa oturup telefonuna baktı.Birkaç dakika sonra kapı çaldı.Miraç başını kaldırdı.Kapıda Simay vardı."Sen burada ne yapıyorsun?"Simay cevap vermek yerine gülümseyerek içeri girdi."Seninle konuşmaya geldim."Miraç mesafesini korudu."Konuşacaksan konuş."Simay bir anda Miraç'ın koluna girdi."Sevgilim..."Miraç hemen kolunu çekmek istedi."Simay, saçmalama."Tam o sırada Ela odasında uyandı.Boğazı kurumuştu.Su içmek için yavaşça aşağı inmeye karar verdi.Merdivenlerden inerken salona baktı.Ve gördüğü manzara karşısında olduğu yerde kaldı.Simay, Miraç'ın kolunu tutuyordu.Ela'nın gözleri doldu.Miraç'ın dün bütün gün yanında olduğunu, ona nasıl baktığını hatırladı.Şimdi ise Simay karşısındaydı.Ela hiçbir şey söylemedi.Miraç onu fark etmeden önce sessizce arkasını döndü.Gözyaşlarını göstermemek için başını eğdi.Yavaşça merdivenlerden yukarı çıktı.Odasına girip kapıyı kapattı.Yatağın kenarına oturdu.Bir süre tavana baktı.Sonra gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü."Ben neden üzülüyorum ki..." diye fısıldadı.Aşağıda ise Miraç, Simay'ın kolunu hâlâ tuttuğunu fark edip sertçe çekildi."Bir daha bana böyle yaklaşma."Simay şaşkınlıkla baktı."Ama Miraç..."Miraç'ın yüzü sertleşti."Yeter, Simay."Sonra telefonunu çıkarıp Kerem'i aradı."Kerem, aşağıya gel."Birkaç dakika sonra Kerem salona girdi.Miraç, Simay'ı işaret etti."Kerem, Simay'ı buradan çıkar."Simay itiraz etti."Miraç, ben sadece seninle konuşmak istiyorum!"Miraç sakin ama kesin bir sesle cevap verdi."Konuşacak bir şeyimiz yok."Kerem Simay'ın yanına gidip kapıya doğru yönlendirdi."Hanımefendi, lütfen."Simay hâlâ itiraz etse de Kerem onu malikâneden çıkardı.Kapı kapandığında Miraç derin bir nefes aldı.Aklında tek bir şey vardı:Ela.Hızla merdivenleri çıktı.Ela'nın odasının kapısına geldiğinde birkaç saniye durdu ve kapıyı yavaşça açtı.Ela yatağında oturuyordu.Yüzünü pencereden dışarı çevirmişti.Miraç yanına yaklaştı."Ela..."Ela cevap vermedi.Miraç yatağın kenarına oturdu."İyi misin?"Ela gözlerini sildi."İyiyim."Miraç onun yüzüne dikkatlice baktı.Gözlerinin kızardığını fark etmişti."Az önce aşağıdaydın."Ela sessiz kaldı.Miraç onun ne gördüğünü anlamıştı."Simay'ın gelmesini istemedim."Ela başını kaldırdı."Ben bir şey sormadım.""Ama düşündüğünü biliyorum."Ela gözlerini kaçırdı.Miraç biraz daha yaklaştı."Aramızda hiçbir şey yok."Ela'nın sesi kısıktı."Benim için fark etmez."Miraç başını iki yana salladı."Hayır, eder."Ela şaşkınlıkla ona baktı.Miraç birkaç saniye sustu.Sonra yumuşak bir sesle:"Çünkü senin üzülmeni istemiyorum."Ela'nın gözleri yeniden doldu.Miraç elini uzattı ama dokunmadan önce durdu."İstersen burada kalırım."Ela sessizce başını salladı.Miraç yatağın yanında oturmaya devam etti.İkisi de konuşmadı.Ama o sessizlikte Ela, Miraç'ın gitmediğini fark etti.Ve Miraç da ilk kez, Ela'nın kalbinin kırılmasının kendisini neden bu kadar etkilediğini anlamaya başladı. ❤️