Karanlığın Kalbindeki ışık

Ertesi sabah...Ela beyaz bir elbise içinde aynanın karşısında duruyordu.Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.Annesi Meryem saçlarını okşadı."Affet bizi kızım..."Ela sessizce annesine sarıldı.Bir saat sonra büyük bir malikânenin bahçesinde nikâh kıyıldı.Ne müzik vardı...Ne mutluluk...Sadece sessizlik...Nikâh memuru son kez sordu."Sayın Miraç Karakurt, Ela Soylu ile evlenmeyi kabul ediyor musunuz?""Kabul ediyorum.""Sayın Ela Soylu?"Ela gözyaşlarını sildi.Miraç'a baktı.Sonra babasına...Ve kısık bir sesle fısıldadı."...Kabul ediyorum."İmzalar atıldı.Ela artık Ela Karakurt olmuştu.Tam malikâneden içeri girecekleri sırada, Miraç eğilip ona sessizce şöyle dedi:"Kurallarımı çiğneme...

O zaman ikimiz için de her şey daha kolay olur."Ela ise gözlerinin içine bakarak cevap verdi:"Ben kurallara boyun eğen biri değilim."Miraç ilk kez şaşırmıştı...Devam edecek...