Karanlığın Kalbindeki ışık

Ela otel odasına çıktıktan sonra kapıyı kapattı.Valizini yatağın üzerine bıraktı.Sonra yatağın kenarına oturdu.Gözlerinden yaşlar yeniden süzülmeye başladı."Ben sana gerçekten güvenmiştim, Miraç..."Telefonunu eline aldı.Miraç'tan gelen mesajlara baktı.Ama hiçbirine cevap vermedi.Aynı saatlerde...Otelin başka bir bölümünde Alp, telefonuyla konuşuyordu."Planın ilk kısmı tamam."Telefonun diğer ucunda Simay vardı."Ela sana inandı mı?"Alp hafifçe gülümsedi."Tabii ki.

Benim onunla tesadüfen karşılaştığımı düşünüyor.""Ya Miraç?"Alp'in yüzündeki gülümseme değişti."Miraç da yakında buraya gelecek."Simay sessiz kaldı."Ela'yı bulacak.""Bulmasını istiyorum zaten."Alp pencereye doğru yürüdü."İkisini de aynı yerde görmek daha kolay olacak."Alp'in Miraç'a karşı öfkesi yeni değildi.Çocukluklarından beri babaları Alp'e daha fazla ilgi göstermişti.Miraç ise kendini hep ikinci planda kalmış hissediyordu.Babalarından aldığı sevgiyi hiçbir zaman yeterince hissedememişti.Bu yüzden büyüdükçe daha içine kapanık ve sert biri olmuştu.Miraç'ın yanında gerçekten duran kişi ise annesiydi.Onu karşılıksız seven ve her zaman korumaya çalışan tek kişi annesiydi.Bu yüzden Miraç, sevgisini göstermeyi hiçbir zaman kolay öğrenememişti.Ama Ela...Ela onun duvarlarını yavaş yavaş yıkmaya başlamıştı.Ve Alp bunu çok iyi biliyordu.