Karanlığın Kalbindeki ışık

Gece olmuştu.Ela odasında sessizce ağlıyordu.Annesini, babasını ve eski hayatını düşünüyordu.Kapı yavaşça çaldı.Ela gözyaşlarını silip kapıyı açtı.Kapıda Kerem vardı.Elinde bir tepsi vardı."Akşam yemeği yememişsin."Ela başını eğdi."Canım istemiyor."Kerem hafifçe gülümsedi."Yine de biraz ye.

Güçlü olman gerekecek."Ela teşekkür etti.Tam o sırada Miraç koridorda göründü.Kerem'e sert bir bakış attı."İşin bitti mi?""Evet patron."Kerem sessizce uzaklaştı.Miraç birkaç saniye Ela'ya baktı."Yemeğini ye."Sonra hiçbir şey söylemeden odasına gitti.Ela şaşırmıştı.İlk defa sesinde çok hafif bir yumuşaklık hissetmişti.