Karanlığın Kalbindeki ışık

Sabahın ilk ışıkları malikânenin büyük camlarından içeri süzülüyordu.Ela, istemeyerek yemek salonuna indi.Masanın başında Miraç oturuyordu.Gazetesini okuyor, kahvesini içiyordu.Ela sessizce karşısına oturdu.Tam çatalını alacakken Miraç konuştu."Bugünden itibaren malikâneden izinsiz çıkmayacaksın."Ela sinirle başını kaldırdı."Ben senin esirin değilim."Miraç gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi."Bu evin hanımısın.

Ama güvenliğin için kurallara uyacaksın."Ela öfkeyle ayağa kalktı."Ben hiçbir kurala uymam."Miraç sakinliğini bozmadı."Zamanla alışırsın."Ela hiçbir şey yemeden masadan ayrıldı.Ela öğleden sonra bahçeye çıktı.Kapının açık olduğunu görünce koşmaya başladı."Başaracağım..." diye fısıldadı.Tam kapıya ulaşmıştı ki iki koruma önüne geçti."Olamaz..."Korumalardan biri telsize konuştu."Patron, hanımefendi kaçmaya çalıştı."Birkaç dakika sonra siyah arabadan Miraç indi.Ela korkmadan onun gözlerinin içine baktı."Beni burada tutamazsın!"Miraç yavaşça yanına geldi."Sana zarar gelsin istemiyorum.""Buna sen karar veremezsin!"Miraç derin bir nefes aldı."Bir daha tek başına çıkmaya çalışma."Ela gözyaşlarını tutarak içeri yürüdü.Miraç ise ilk defa vicdanının sızladığını hissetti.