SİLİNMİŞ HATIRALAR

O gece neredeyse hiç uyuyamadım.Furkan'ı gördüğüm andan beri zihnim durmadan aynı görüntüleri önüme getiriyordu.Net değillerdi.Sanki kırık bir aynanın parçalarıydılar.Gözlerimi kapattığım anda bir ses duydum."Hibe..."Bir erkek sesi...Sonra bir kahkaha...Ardından bir elin elimi tuttuğunu hissettim.Tam yüzünü görecekken görüntü kayboldu.Nefes nefese uyandım.Başım yine ağrıyordu.Yatağımdan kalkıp mutfağa indim.Saat gece üçü geçmişti.Mutfaktaki ışık açıktı.İçeri girdiğimde masada tek başına oturan kişinin Furkan olduğunu gördüm.Elindeki kahve fincanına dalmıştı.Beni görünce ayağa kalktı."Uyuyamadın mı?"Başımı salladım."Sen de."Hafifçe gülümsedi."Eskiden de böyleydi."Kaşlarımı çattım."Ne?""Ne zaman kafana bir şey takılsa gece mutfağa inerdin."Bu cümleyi duyunca içim ürperdi.Demek gerçekten beni tanıyordu.Sessizce masaya oturdum."Bana geçmişi anlatır mısın?" diye sordum.Furkan uzun süre konuşmadı.Sonra derin bir nefes aldı."Anlatmayı çok isterim.""Ama?""Ama bazı şeyleri benim anlatmam doğru olmaz.""Neden?""Çünkü hatırlaman gereken hayat senin hayatın."Sözleri içimi burktu."Hiç mi ipucu veremezsin?"Gülümsedi."Eskiden çok inatçıydın.""Şimdi değil miyim?""Bence hâlâ öylesin."İkimiz de istemsizce güldük.O an içimde sıcak bir his oluştu.Sanki bu gülüşü daha önce de yaşamıştım.Tam o sırada Yağmur mutfağın kapısında belirdi.Bizi yan yana görünce yüzündeki gülümseme bir anlığına kayboldu.Ama hemen toparlandı."Rahatsız ettim galiba.""Yok." dedim."Ben de su almaya inmiştim."Yağmur bize doğru yürüdü.Furkan'ın omzuna hafifçe dokundu."Oğuz seni arıyordu."Furkan başını salladı."Geliyorum."Ayağa kalkarken bana döndü."İyi geceler, Hibe.""İyi geceler."Furkan mutfaktan çıktı.Yağmur ise birkaç saniye daha bana baktı.Bakışlarında anlayamadığım bir şey vardı.Gülümseyen yüzünün arkasında sanki sakladığı büyük bir sır vardı.O an bunun nedenini bilmiyordum.Ama yıllardır en güvendiğim insanlardan biri olan Yağmur'un, hayatımı değiştiren kazayla bağlantılı olduğunu öğrenmeme daha çok vardı.Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte hepimiz hazırdık.Oğuz masanın üzerine büyük bir şehir haritası açtı.Haritanın üzerinde kırmızı işaretler vardı."Gece saatlerinde Dere Ekibi doğu bölgesindeki depolara saldırdı." dedi.Semih haritayı işaret etti."İki adamımız yaralandı."Ece bilgisayarındaki görüntüleri ekrana yansıttı.Patlamalar...Kurşun izleri...Yıkılmış depolar...Her yer savaş alanına dönmüştü.Şaşkınlıkla ekrana baktım."Bunları Ateş mi yaptı?"Oğuz'un yüzü sertleşti."Evet.""Bu adam gerçekten bu kadar tehlikeli mi?"Oğuz hiç düşünmeden cevap verdi."Onun önünde duran herkes düşmandır."İçimde istemsizce bir öfke oluştu.Demek herkesin korktuğu kişi buydu.Bir anda telsizden cızırtılı bir ses yükseldi."Merkez!

Merkez!