SİLİNMİŞ HATIRALAR

Ateş silahını bana doğrulttu.Koridordaki herkes nefesini tuttu.Oğuz bir adım önüme geçti."Benden önce onu geçmen gerekecek."Ateş'in yüzünde en ufak bir duygu yoktu."Sana üç saniye veriyorum.""Bir adım daha atarsan buradan canlı çıkamazsın."Sessizlik...Sonra Ateş hafifçe başını eğdi."Üç..."Baran ve Kaya aynı anda koridorun iki yanına dağıldılar.Semih bağırdı."Pusu!"Patlamanın sesi bütün binayı sarstı.Koridor yoğun bir dumanla kaplandı.Hiçbir şey göremiyordum.Silah sesleri peş peşe geliyordu."Hibe!" diye bağırdı Furkan.Sesini duyabiliyordum ama onu göremiyordum.Tam önümde bir gölge belirdi.Refleksle silahımı kaldırdım.Biri bileğimi yakaladı.Silah elimden düştü."Kimsin?" diye bağırdım.Cevap vermedi.Kolumdan çekerek beni dumanın içine sürükledi.Çırpınıyordum."Bırak beni!"Bir anda temiz havaya çıktık.Binanın arka çıkışındaydık.Siyah bir araç çalışır hâlde bekliyordu.Baran arka kapıyı açtı."Çabuk!"Tekrar kurtulmaya çalıştım.Dirseğimle bana tutunan kişiye vurdum.O an yüzünü gördüm.Ateş.Mavi gözleri bir anlığına benimkilere kilitlendi."Canını yakmak istemiyorum."Öfkeyle bağırdım."Benden uzak dur!"Ateş tek kelime söyledi."Özür dilerim."Ne demek istediğini anlayamadan beni araca bindirdi.Kapılar kapandı.Araç hızla uzaklaşırken binanın önünden Oğuz'un sesi yankılandı."HİBE!"Furkan da peşimizden koşuyordu.Ama artık çok geçti.Arka camdan onları izlerken kalbim deli gibi atıyordu.Hayatım boyunca ilk kez gerçekten kaçırılmıştım.Ve beni kaçıran adam...Herkesin "canavar" dediği Ateş Dere'ydiAraba öyle hızlı gidiyordu ki dışarıdaki ışıklar birbirine karışıyordu.Ellerim bağlı değildi ama iki yanımda Baran ve Kaya oturuyordu.

Kaçmaya çalışsam bile şansım yoktu.Ön koltukta ise Ateş vardı.Tek kelime etmiyordu.Öfkeyle ona baktım."Sen delisin!"Cevap vermedi."Ne istiyorsun benden?"Sessizlik..."Konuşsana!"Ateş yavaşça başını bana çevirdi.Yüzündeki ifade beklediğim gibi öfkeli değildi.Aksine, yorgundu."Sana zarar vermeyeceğim."Alaycı bir şekilde güldüm."Beni kaçırıp sonra zarar vermeyeceğini mi söylüyorsun?""Evet.""Ben sana neden inanayım?"İlk kez gözlerimin içine baktı."Çünkü sana bugüne kadar hiç zarar vermedim."Kaşlarımı çattım."Ben seni tanımıyorum."Bu cümleyi duyunca yüzündeki ifade bir anlığına değişti.Sanki canı yanmıştı.Ama bunu hemen gizledi."Bir gün tanıyacaksın."Sinirle kapıya yöneldim.Kapıyı açmaya çalıştım.Kilitliydi.Baran derin bir nefes aldı."Boşuna uğraşma.""O zaman beni bırakın!"Kimse konuşmadı.Yaklaşık kırk dakika sonra araç büyük, eski bir konağın önünde durdu.Yüksek taş duvarlar ve demir kapılar...Burası küçük bir kale gibiydi.İçeri girdiğimizde onlarca silahlı kişi saygıyla kenara çekildi."Hepsi ona mı bağlı?" diye düşündüm.Ateş ağır adımlarla yürüyordu.Kimse onun izni olmadan konuşmuyordu.Beni geniş bir odaya götürdüler.Gözlerimi açtığımda nerede olduğumu anlamaya çalıştım.Burası tanımadığım bir odaydı.Duvarlar soğuk, pencereler kapalıydı.