SİLİNMİŞ HATIRALAR

Sabah olduğunda evin içinde alışılmadık bir sessizlik vardı.Gece boyunca neredeyse hiç uyuyamamıştım.Furkan'ın söyledikleri zihnimden çıkmıyordu."Biz birbirimizi seviyorduk."Bu cümle durmadan kulaklarımda yankılanıyordu.Ama neden hiçbir şey hatırlamıyordum?Bileğimdeki eski bilekliği uzun süre avucumun içinde çevirdim.İçimde garip bir boşluk vardı.Sanki birileri hayatımın en önemli sayfalarını koparıp benden saklamıştı.Kapım hafifçe çaldı."Hibe?" dedi Ece."Uyanık mısın?""Gel."Ece içeri girdi.Yüzü gergindi."Bir sorun mu var?" diye sordum.Kısa süre sustu."Toplantı var.""Neyle ilgili?""Oğuz anlatacak."Aşağı indiğimde herkes salondaydı.Oğuz, Semih, Yağmur, Defne ve Furkan...Herkesin yüzünde aynı gergin ifade vardı.Oğuz masanın üzerine siyah bir dosya bıraktı."Bu sabah bir paket geldi.""Paket mi?"Başını salladı."Üzerinde sadece senin ismin yazıyordu."Kalbim hızlandı."Kim göndermiş?""Bilmiyoruz."Dosyayı bana uzattı.Ellerim titreyerek açtım.İçinden tek bir fotoğraf çıktı.Fotoğrafta sırtı dönük bir kadın vardı.Kucağında yeni doğmuş gibi görünen bir bebek taşıyordu.Kadının yüzü görünmüyordu.Ama boynundaki kolye...Boynuma dokundum.Benim taktığım kolyenin aynısıydı.Nefesim kesildi."Bu..."Fotoğrafın arkasını çevirdim.Titrek bir el yazısıyla tek cümle yazılmıştı."Gerçek sandığından çok daha yakın."Altında yine aynı imza vardı.Ateş Dere.Öfkeyle ayağa kalktım."Yeter artık!"Fotoğrafı masaya fırlattım."Bu adam benimle ne oynamaya çalışıyor?"Kimse cevap vermedi.Tam o sırada Semih'in telefonu çaldı.Ekrana baktığı anda yüzünün rengi değişti."Oğuz...""Ne oldu?"Semih boğazını temizledi."Kuzey deposuna saldırmışlar.""Kim?"Semih gözlerini bana çevirdi."Dere Ekibi."Oğuz hızla ayağa kalktı."Herkes hazırlansın."Ben de peşlerinden yürüdüm.Oğuz kolumu tuttu."Sen gelmiyorsun.""Neden?""Çünkü hedef sensin."Kolumu sertçe çektim."Ben saklanacak biri değilim.""Hibe...""İki yıldır herkes benim adıma karar veriyor."Sesim istemsizce yükseldi."Artık etmeyeceksiniz."Salonda derin bir sessizlik oluştu.Oğuz bana birkaç saniye baktı.Sonunda pes etmiş gibi başını eğdi."Peki.""Ama bu kez söylediklerimden dışarı çıkmayacaksın."Cevap vermedim.Sadece aracın kapısını açıp içeri bindim.İçimde tek bir düşünce vardı.Ateş Dere...Bu kez senden kaçmayacağım.Araçlar kuzey deposunun bulunduğu bölgeye yaklaştığında siren sesleri bütün mahalleyi inletiyordu.Yıkılmış duvarlar...Yanan araçlar...Her yerde duman vardı.Oğuz telsize uzandı."Ece, içeride kaç kişi var?""En az on iki.""Çatı?""İki keskin nişancı."Semih silahını kontrol etti."Hazırız."Ben sessizce etrafı izliyordum.İçimde yine aynı his vardı.Sanki buraya daha önce gelmiştim.Ama ne zaman...Hatırlayamıyordum.Tam o sırada uzaktan siyah bir araç yavaşça sokağa girdi.Araç durdu.Kapısı açıldı.İlk önce Baran indi.Ardından Kaya...En son ise Ateş.Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı.Yüzündeki ince yara izi ilk kez bu kadar net görünüyordu.Herkes silahını kaldırdı.Oğuz bağırdı."Olduğun yerde kal!"Ateş durdu.Ne silahını kaldırdı...Ne de geri çekildi.Gözleri doğrudan bana çevrildi."Hibe."Adımı söyleyişinde garip bir şey vardı.Sanki yıllardır özlediği birine sesleniyordu.Öfkeyle öne çıktım."Benim adımı ağzına alma."Aramızda birkaç metre vardı.Rüzgâr sessizliği bölüyordu.Ateş yavaşça cebinden küçük, eski bir anahtar çıkardı.Hiçbir şey söylemeden bana doğru uzattı.Kaşlarımı çattım."Bu ne?""Bir gün lazım olacak.""Senin hiçbir şeyini istemiyorum."Anahtarı yere attı."Yine de sende kalsın."Oğuz öfkeyle bağırdı."Oyun oynamayı bırak!"Ateş ilk kez gözlerini Oğuz'a çevirdi."En büyük oyunu oynayan ben değilim."Oğuz'un çenesi gerildi."Sus.""Susan biri varsa o da sensin."Ne olduğunu anlayamıyordum.İkisi birbirlerine öyle bakıyordu ki...Sanki aralarında yıllardır taşınan bir savaş vardı.Dayanamadım."Biriniz bana gerçeği anlatacak mı?"Sessizlik...Kimse konuşmadı.Ateş yeniden bana baktı."Geceleri başın ağrıyor mu?"Şaşkınlıkla ona baktım."Nereden biliyorsun?""Bazen aynı rüyayı iki kez görüyor musun?"Kalbim hızlandı.Cevap veremedim.Çünkü söyledikleri doğruydu.Bunu kimseye anlatmamıştım.Ateş birkaç adım daha yaklaştı."Her sabah uyandığında içinde eksik bir şey varmış gibi hissediyor musun?"Sesim titredi."Sen... bunları nereden biliyorsun?"Ateş acı dolu bir gülümsemeyle başını eğdi."Çünkü senden alınan sadece hafızan değildi."Oğuz bağırdı."Yeter!"Bir el silah sesini bastırdı.Pat!Kurşun Ateş'in hemen yanındaki beton kolona saplandı.Kimin ateş ettiğini kimse anlayamamıştı.Bir anda ortalık karıştı."Keskin nişancı!" diye bağırdı Semih.Herkes siper aldı.Ben refleksle yere eğildim.Tam ikinci kurşun bana doğru gelirken biri kolumdan sertçe çekti.Dengesini kaybedip yere düştüm.Kurşun tam arkamdaki duvara saplandı.Şaşkınlıkla bana yardım eden kişiye baktım.Ateş...Hiç düşünmeden beni kendi önüne almıştı.Üçüncü kurşun bu kez onun omzuna isabet etti.Ateş acıyla sendeledi.Baran bağırdı."Komutan!"Kaya hızla ateş açarak karşılık verdi.Ortalık yeniden savaş alanına döndü.Ben ise donup kalmıştım.Ateş...Az önce beni kurtarmıştı.Neden?Benden nefret etmesi gerekmiyor muydu?Yoksa...Bana anlatılmayan gerçek, sandığımdan çok daha büyüktü?Kurşun sesleri birbiri ardına yankılanıyordu.Her yer duman içindeydi.Nefes almak bile zorlaşmıştı."Sağ tarafa geçin!" diye bağırdı Semih.Oğuz kolumdan tutup beni yıkılmış bir duvarın arkasına çekti."Sakın çıkma!"Tam başımı sallamıştım ki dumanın arasından ağır adımlar duyuldu.Tak...Tak...Tak...Kalbim hızlandı.Adımlar giderek yaklaşıyordu.Duman yavaş yavaş dağıldığında onu gördüm.Ateş...Elinde silahıyla ağır ağır bize doğru yürüyordu.Yüzünde en ufak bir duygu yoktu.Sanki olan biten hiçbir şey umurunda değildi.Oğuz doğruldu."Bir adım daha atma!"Ateş alaycı bir gülümsemeyle başını eğdi."Beni durdurabilecek misin?"Semih silahını doğrulttu."Deneriz."Ateş kısa bir kahkaha attı."Deneyin."Bir anda Baran ve Kaya iki farklı taraftan ortaya çıktı.Ardından siyah kıyafetli onlarca kişi depoyu sardı.Ece telaşla bağırdı."Etrafımız çevrildi!"Yağmur geri çekildi."Çıkış kapısı kapandı!"İçimde kötü bir his oluştu.Ateş gözlerini benden ayırmıyordu.Sanki buraya sadece benim için gelmişti."Neden bana bunu yapıyorsun?" diye bağırdım.Hiç düşünmeden cevap verdi."Çünkü artık seçim yapma hakkın yok."Öfkeyle birkaç adım öne çıktım."Ben senin esirin değilim!"Ateş'in yüzü sertleşti."Bugünden sonra öylesin."Sözleri içime işledi.Oğuz öfkeyle bağırdı."Hibe'ye bir adım daha yaklaşırsan seni burada bitiririm!"Ateş başını hafifçe yana eğdi."Önce beni geçmen gerekecek."Bir anda silah sesleri yeniden başladı.Baran ve Kaya ateş açarken herkes siper aldı.Depo yeniden savaş alanına dönmüştü.Ben de duvarın arkasına eğildim.Tam o sırada arkamda bir gölge hissettim.Dönemeden biri kolumu sertçe tuttu.Çığlık attım."Bırak beni!"Siyah eldivenli bir adam ağzımı kapattı.Çırpınmaya başladım."Komutan!" diye bağırdı adam.Ateş ağır adımlarla yanıma geldi.Gözlerimin içine baktı."Artık gidiyoruz."Başımı öfkeyle iki yana salladım."Seninle hiçbir yere gelmeyeceğim!"Ateş hiç istifini bozmadı."Fikrini soran olmadı."Bir anda beni omzuna aldı.Çırpınıyor, yumruk atıyor, bağırıyordum."İndir beni!""Bırak!""Senden nefret ediyorum!"Ateş tek kelime etmedi.Sanki söylediklerim onun için hiçbir anlam ifade etmiyordu.Oğuz bizi fark edince çılgına döndü."HİBE!"Silahını Ateş'e doğrulttu."Onu bırak!"Ateş durmadan yürümeye devam etti.Baran ve Kaya sürekli ateş ederek önünü açıyordu.Furkan koşarak peşimizden geldi."Hibe!"Elimi ona doğru uzattım."Furkan!"Tam o sırada büyük bir patlama oldu.Depo girişindeki kolonlardan biri çöktü.Ortaya çıkan toz bulutu herkesi birbirinden ayırdı.Hiçbir şey göremiyordum.Sadece Ateş'in omzunda hızla uzaklaştığımı hissediyordum.Birkaç saniye sonra temiz havaya çıktık.Siyah araçlar çoktan çalıştırılmıştı.Ateş beni sertçe arka koltuğa itti.Kapılar kilitlendi.Camdan dışarı baktığımda Oğuz ve Furkan koşarak bize ulaşmaya çalışıyordu.Ama artık çok geçti.Araç hızla uzaklaşırken Ateş gözlerini yoldan ayırmadan tek bir cümle söyledi."Bu sefer seni kimse benden alamayacak."Öfkeyle ona döndüm."Bir gün bunun hesabını vereceksin."Ateş'in dudaklarında soğuk bir tebessüm belirdi."O günü sabırsızlıkla bekliyorum."