Senaryo Dışı Aşk
~1~
İstanbul’un asla uyumayan, insanı öğütüp bir kenara atan o tuhaf sabahlarından biriydi.
Güneş, çalıştığı alışveriş merkezindeki devasa vitrinin önünde, elindeki cam sileceğiyle inatla bir lekeyi çıkarmaya çalışıyordu. Üzerindeki düzgün tezgahtar üniforması, onun hayallerindeki 22 yaşındaki genç kızın değil, faturalarla boğuşan bir savaşçının zırhıydı. Akşamki maratonu için şimdiden yorulmuştu; çünkü mesai biter bitmez eve koşturup ablasının kaprislerini çekmek, ardından da yarım yamalak çalıştığı üniversite sınavı kitaplarının başına oturmak zorundaydı.
O sırada AVM'nin arka koridorundan gelen sesler kulak tırmaladı. Güneş arkasını döndüğünde, ablası Ezgi’nin heyecandan elleri titreyerek telefonla konuştuğunu gördü.
"Güneş, inanamıyorsun! Adamlar aradı, büyük seçmeler bugün Beykoz Kundura Fabrikası'nda yapılıyor! Kayra Çetin’in yeni yaz dizisi... Bütün Türkiye bu projeyi konuşuyor!" diye bağırdı Ezgi, gözlerinde fanatik bir hayranlığın pırıltısıyla.
Güneş iç çekti, elindeki bezi tezgahın üzerine bırakırken yüzünü buruşturdu: "Ezgi, Allah aşkına yapma. Kaç kere söyleyeceğim? O adamlar televizyonda parıl parıl parlayan insanları severler. Gerçek hayatta fatura ödemeyen, kirayı düşünen insanlarla işleri olmaz. Hem benim işim var, gelemem."
"Gidersin!" diye üsteledi Ezgi, Güneş’in koluna yapışarak. "Bana refakatçi olarak geleceksin. Tek başıma çekinirim, içeride ne yapacağımı bilemem. Ne olur, en azından kapıda beni bekle!"
Güneş, ablasının o ısrarcı bakışlarına daha fazla dayanamadı. Kendi içindeki huzursuzluğa engel olamayarak, "Tamam," dedi başını sallarken. "Ama sadece kapıda beklerim, bilmiş ol."
Beykoz Kundura Fabrikası'nın devasa salonu, binlerce umutlu insanla dolup taşmıştı. Koridorlar makyaj kokuyor, ezberlenen replikler havada uçuşuyordu. Güneş, ablasını içeri gönderdikten sonra, kalabalıktan kaçıp nispeten sakin görünen eski bir koridorun köşesine sığındı. Elindeki ucuz termosundan kahvesini yudumlarken, etraftaki bu sahte dünyanın ne kadar yorucu olduğunu düşünüyordu.
Tam o sırada, koridorun diğer ucundan gelen öfkeli sesler duyuldu.
"Asel, anlamıyor musun? Bu senaryo tam bir felaket! O kız seçimini doğru yapmazsak ilk üç bölümde yayından kalkarız!"
Bu ses, son aylarda magazin dergilerinin kapaklarından inmeyen, kusursuz taranmış saçları, pahalı ceketi ve yüzündeki o kibirli memnuniyetsizlikle Kayra Çetin’e aitti. Kayra, menajeri Asel ile tartışarak yürür seçmelerin arka kapısına doğru ilerliyordu. Yanında yapımcı Yusuf Taşdelen de vardı.
Kayra öfkeyle kafasını kaldırdığında, gözleri köşede, elinde termosla duvara yaslanmış olan Güneş’e çarptı. Güneş’in üzerindeki sade kıyafetler, yüzündeki o zerre kadar yapmacıklık barındırmayan doğal ifade ve en önemlisi, Kayra’nın varlığına zerre kadar hayranlık duymayan o umursamaz bakışlar, aktörün adeta sinir dokunmasına bastı.
Kayra, adımlarını durdurdu. Dudaklarında o alaycı, sinir bozucu gülümseme belirdi: "Bak sen... Burası hayranlar parkı değil küçük hanım. Ezber yapacaksan başka yere git, ses yapıyorsunuz."
Güneş, gözlerini devirerek termosunu sıkıca kavradı ve adama dik dik baktı. "Hayran falan değilim, kimsenin ses yaptığı da yok. Kendi kendinize ses çıkarıyorsunuz Bay Popüler. Önünüze bakıp yürümeyi deneseniz, dünyayı daha net görürsünüz."
Kayra şoke olmuştu. Hayatında ilk defa birisi onun yüzüne karşı bu kadar rahat ve küstahça konuşuyordu. Tam ağzını açıp sert bir cevap verecekti ki, yapımcı Yusuf Taşdelen araya girdi. Yusuf’un gözleri, Güneş’in yüz hatlarında, o doğal aydınlıkta takılı kalmıştı.
Yusuf, Kayra’yı susturan bir el hareketi yaptı ve Güneş’e doğru bir adım attı. "Bir dakika... Durun bakalım."
"Efendim?" dedi Güneş, kaşlarını çatarak.
Yusuf, heyecanla yanındaki yönetmen Yiğit Kaya’ya döndü. "Yiğit, buraya gel! Aradığımız o 'doğal, sokaktan gelen ama asil' yüz bu! Tam olarak bu kız!"
Güneş geri çekildi. "Ne saçmalıyorsunuz siz? Benim oyunculukla falan işim yok!"
Ezgi o sırada içeriden çıkmış, yapımcının ve Kayra’nın Güneş’in etrafında toplandığını görünce dili tutulmuştu. "Güneş... Ne oluyor?"
Yusuf, Ezgi’yi tamamen görmezden gelerek Güneş’in gözlerinin içine baktı: "Küçük hanım, dizimizin başrolü sensin. İster kabul et, ister etme. Bu yapım şirketinin avukatları seni o sete sokana kadar peşini bırakmaz."
Kayra ise kollarını göğsünde kavuşturmuş, yüzünde buz gibi bir ifadeyle bu sıradan kızın başrol olmasını izliyordu. Hayatının en büyük kabusu başlamak üzereydi: Televizyonu sevmeyen bu dik başlı kız, onun yeni partneri olacaktı.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları