İstanbul’un en korkulan mafya liderlerinden biri olan Miran, herkesin “İkinci Efendi” diye tanıdığı, acımasız ama kendi kuralları olan bir adamdı. Onun adı geçtiğinde insanlar sesini kısar, gözlerini yere indirirdi.
O sabah siyah takım elbisesini giyip malikânesinden çıktı.
“Araba hazır mı?” diye sordu.
“Her zamanki gibi efendim.”
Miran tek kelime etmeden siyah aracına bindi.
Akşam saat 21.45’ti.
Arya’nın telefonu çaldı. Arayan babası Yusuf’tu.
“Efendim babacığım.”
“Neredesin kızım? Saat kaç oldu?”
“Baba, arkadaşlarımla yemek yedik. Şimdi eve geçiyorum.”
“Tamam kızım. Dikkatli ol.”
“Tamam.”
Telefon kapandı.
Arya çantasını omzuna takıp kaldırımda yürümeye devam etti. Sokak, gecenin ilerleyen saatleriyle birlikte iyice sessizleşmişti.
Aradan yaklaşık on dakika geçmişti ki arkasından hızla gelen biri onu aniden duvara doğru itti.
“Ne yapıyorsun sen?” diye sertçe bağırdı Arya.
Adam çevreye bakıp telaşla elini Arya’nın ağzına kapattı.
“Sesini çıkarma, yoksa kafana sıkarım.” dedi.
Tam o sırada sokağın diğer ucundan ayak sesleri duyuldu. Peşindeki kişilerden saklanmaya çalışan yabancı, Arya’yı kendine çekti.
Arya büyük bir öfkeyle adamı itmeye çalıştı.
“Çekil lan!” diye bağırdı.
Adam birkaç adım geri çekildi.
“Tamam, sakin ol.”
Arya’nın gözleri öfkeyle parlıyordu.
“Bir daha bana yaklaşmayı aklından bile geçirme!”
Adam hafifçe gülümsedi.
“Geçirirsem ne olur?”
Arya dişlerini sıktı.
“Kötü şeyler olur.”
Adam alaycı bir şekilde gülümsedi.
“Öyle mi?”
“Öyle.”
Adam ise, “Ben kötü olan şeyleri çok severim,” dedi ve aniden Arya’nın dudağına kısa bir öpücük bıraktı.
Arya hiç düşünmeden onu sertçe itti ve yanağına tokadı yapıştırdı.
"Bir daha karşıma çıkma."
Arkasını dönüp hızla uzaklaşacaktı ki gözünün ucuyla adamın kolundan süzülen kanı fark etti.
Bir an duraksadı.
"Ne hâlin varsa gör..." diye geçirdi içinden.
Tam yürümeye devam edecekken vicdanı buna izin vermedi. Derin bir nefes aldı, çantasından bir paket peçete çıkardı ve adamın kolundaki yarayı hızlıca sardı.
"Bunu sadece kan kaybından ölme diye," dedi soğuk bir sesle.
Adam şaşkın gözlerle Arya'ya baktı.
Arya peçeteyi sıkıca bağladı, çantasını omzuna taktı.
"Şimdi gerçekten bir daha karşıma çıkma."
Diyerek arkasını döndü ve gecenin karanlığında gözden kayboldu.
Tam o sırada sokağın başında siyah araçlar durdu. Araçlardan inen takım elbiseli adamlar hızla etrafa bakınmaya başladı.
İçlerinden biri koşarak geldi.
“Geç kaldık, İkinci Efendi. Özür dileriz.”
Bir diğeri çekinerek sordu:
“Efendim, o kızı bulup getirelim mi?”
Miran hafifçe gülümsedi.
“Hayır.”
Koruması şaşkınlıkla baktı.
“Efendim?”
“Gelecekteki yengeniz olacak.”
Korumanın gözleri şaşkınlıkla büyürken Miran siyah aracına bindi.
O gece ikisi de henüz bilmiyordu...
Bu karşılaşma, hayatlarının akışını sonsuza dek değiştirecekti.
Arya eve giderken kolundaki kanı fark etti. Çantasından peçete çıkarıp temizledi ama aklında hâlâ o adam vardı. Elindeki silah, kolundaki kurşun yarası ve vücudundaki izler… Hepsi birer soru işaretiydi.
“Bu adam kimdi… ve neden beni öptü? Peşimdeki adamlar kimdi?” diye düşündü.
Miran arabada, soğuk bakışlarını camdan dışarıya dikmişti.
“Baran… bana zarar vermek isteyen ve kurşun sıkan kimdi?” diye sordu.
Baran bir an duraksadı, sesi kısık çıktı.
“Şey… patron… izini kaybettik ama büyük ihtimalle rakip çete.”
Miran gözlerini kısmadan sadece başını salladı.
“Anladım.”
Aradan beş dakika geçti.
Miran bu kez daha sert bir sesle konuştu:
“Baran… az önceki kızın bütün bilgilerini istiyorum. Kim, nerede yaşıyor, ne yapıyor… her şey.”
Baran hemen cevap verdi.
“Emredersiniz patron.”
Miran villaya döndüğünde kolundaki yarayı fark etti. Kaşlarını çattı.
“Doktor çağır. Bu yara büyümeden kapansın.”
Baran hemen başını eğdi.
“Emredersiniz.”
Kısa süre sonra doktor geldi. Miran’ın yaralarını temizleyip sardı, ardından merhem bıraktı.
“Bunu düzenli kullanın,” dedi doktor.
Tam o sırada Baran elinde kalın bir dosyayla içeri girdi.
Miran doktorun gözlerine baktı.
“Çıkabilirsin.”
Doktor sessizce odadan ayrıldı.
Kapı kapanır kapanmaz Miran bakışlarını Baran’a çevirdi.
“Ver.”
Baran dosyayı uzattı.
“İstediğiniz kızın tüm bilgileri, patron.”
İsmi Arya, 26 yaşında ünlü bir ceza avukatıydı. Annesi hastalık nedeniyle vefat etmişti ve babası Yusuf ile yaşıyordu. Ayrıca bir sevgilisi vardı.
Miran dosyayı kapatıp soğuk bir sesle konuştu:
“Demek sevgilisi var… "dedi ve dosyayı kapattı. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir tebessüm oluştu."Evli olmadığı sürece isterse yirmi tane sevgilisi olsun umurumda değil.”
Baran çekinerek sordu:
“Patron… sabah işe giriş saati 08.30. Çıkış saati ise değişken ama genelde sabit bir rutini var.”
Miran kısa bir sessizlikten sonra gözlerini kıstı.
“Tamam o zaman… sabah ilk iş onu ziyaret edeceğim.”
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Kitap tam benim tarzım ya çok iyii
Agagahsgaggagagagga devamiiiiiii mukemel olmus favori kitabim kesinlikle bu oldu hem mafya hem ani gelissen olaylar hem avukat hem kendine ozgu bir kurgu ben bayildimmmmmmm kesinlikle uygulamaya sadec nbunu okumak icin giricem bide miran benim olabilirmiiiiii👉👈
Tamam devamı yakında gelırrr
Çoooohhh güüzzeeell
güzel olmuss
Bence güzel olmuş canım devamını bekliyorumm😻
Yorum
Yorum bulunamadı.