Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
“Aksın kanım kefenime renk olsun, al kefenim bayrağıma denk olsun”
Kemal Tahir…
Gece sessizliğini hala koruyordu. Kuzey sektöründen beklenen hareket daha görülmemiş, takviye komando timi daha yoldaydı. Gökyüzü berraktı, havada tek bir bulut yoktu. Şehirin yapay ışıklarından saklı kalan yıldızlar burada birer inci tanesi gibi parlıyordu. Masmavi ve koyu lacivertin üstüne serpiştirilmiş olan inci taneleri.
Gökyüzüne baktıkça o mavilik bana tek bir kişiyi hatırlatıyordu. Aklıma gelince buruk şekilde gülümsedim. Gözleri çok güzeldi, bir ömür baksam sıkılmayacağım kadar güzel… Deniz olsa içine dalardım, gökyüzü olsa her gece seyrederdim, elime bir defterle kalem verseler, kendi gözlerim kapalı çizerdim gözlerini.
Derin bir nefes alıp oturduğum yerde kıpırdandım. “Komutanım” dedi Doruk, sesinde her zamanki gibi bir muzurluk yoktu. Toktu, derindi. Zifir karanlığın içinden bana baktığını hissedebiliyordum. Bende başımı ona doğru çevirdim. Doruk’u karanlık yüzünden göremesemde, oradaydı işte hemen yanı başımda. “Efendim aslanım”
“Komutanım” dedi, tekrar bana hitap etmesiyle kaşlarım hızla çatıldı. Sırtımı dayadığım taştan hızla ayırıp, tamamen ona döndüm. Acaba vurulmuş muydu? Şarapnel yarası mı vardı? Kan mı kaybediyordu?
“Oğlum ne oldu?” diye sordum, sesimin sert çıkmasını ummuştum ama yaralanmış olabileceği korkusu, tüm benliğimi ele geçirmişti. Sesim istemeden de olsa titremişti. “İyi misin sen? Yaralandın mı yoksa”
“Yaralanmadım komutanım,” dedi hafifçe gülümseyerek. “Size bir şey göstermek istiyorum sadece”
Böyle dediyse kesin yaralanmıştı. Burada ne gösterecekti? Dağ başındaydık, telefon desen çekmezdi. Kaşlarımı daha da çatarak, Doruk’a baktım.Yüzü de dahil olmak üzere, bakışlarımı her yerinde gezdirdim. Kan gözükmüyordu, herhangi bir koku da yoktu. “Gökyüzüne bakın komutanım” dedi Doruk, parmağıyla lacivert gökyüzünü işaret etti. Gösterdiği yere baktığımda yüzüme yayılan buruk tebessüme engel olamadım.
“Hilal ve yıldız gökyüzünde birleşmiş. Biz ay yıldızımızın altında çatışmışız, eğer şehit düşseydik gökyüzü bizim kefenimiz olacaktı. Kanımız, toprağı kızıllaştıracaktı komutanım, hilal ve yıldız üstüne yansıyacak, bizim örtümüz olacaktı”
Doruk'un söyledikleri boğazımda düğüm oluşturdu. Bir an nefes alamadığımı hissettim. Sanki göğüs kafesimin üstünde ağır bir yük binivermişti. Aramıza çöken sessizlikte, rüzgarın uğuldamasını bile duymaz oldum. Tekrar baktım gösterdiği yere. Oradaydılar. Birer nöbetçi gibi parıldıyorlardı. Her zaman göklerde olan sancağımız, yine göklerdeydi… Bakışlarımı ona çevirdim. Tekrar o komutan bakışını kuşanmaya çalışsamda zorluyordu. “Bunu daha önce de konuştuk oğlum sizinle” diye söylendim tatlı sert bir tonla. “Bu sancak hep gökyüzünde dalgalanacak, bizde onun altında nefes alacağız. Hepimiz bir gün belkide şehit olacağız ama şimdi o kelimeyi anmıyorsun aslanım. Bizim daha yaşayacak çok anımız, gideceğimiz bir sürü operasyonumuz var. Anlaşıldı mı?”
Doruk'un omuzlarının titrediğini fark ettim. Kıs kıs gülüyordu işte. Bizim her zamanki alışık olduğumuz Doruk’tu. Bir süre sonra yine sessizlik çöktü. Rüzgar uğultusunu tekrar attırdı. Otlar ve toprak rüzgarın şiddetiyle yukarıya havalandırıyor, toprağın savrulması nedeniyle görüş mesafesi düşüyordu. Kaskıma sabitli olan gece görüşüyle şansımı denemek istediğimde durumun pek farklı olmadığını anladım.
Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları