Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Taner Bozkurt
Zırhlı araca binmiştik. Yaptığımız operasyon sınır ötesindeydi, fakat İstanbul’daki karargaha geçmemiz istenmişti. Hava şartları sebebiyle helikopter gelmemiş, zırhlı araçla gelmiştik onca yolu. Kafamda operasyon planını ve yazacağım raporu düşünürken beni düşüncelerimden ayıran bizim Yiğit’in sesi oldu.
"Taner abi, vallahi şu inadı bırak kolunu bir gösterelim. Zaten birazdan hastanenin önünden geçeceğiz, boşu boşuna kan kaybediyorsun ya" dedi bizim sıhhiyeci Yiğit.
"Siz benim sabır sınavım mısınız oğlum? Özellikle mi seçtiler sizi bana. Biriniz diğerinizden beter, diğeriniz de ötekinden beter. Ben böyle bir inat görmedim. İyiyim diyorum," diyerek homurdandım.
Ufak tefek bir yaram vardı, açıkçası abartıyorlardı. Çatışma sırasında mevzi değiştirirken dik bir yamaçtan inerken ayağımın altındaki toprak kaymıştı. Bende o can havliyle düşmemek için kayaya tutunmuş lakin biraz geç kalmıştım. Kaya sol kolumu boylu boyunca derinlemesine yarmıştı. Acısı o an adrenalinden hissedilmese de oluk oluk kanamıştı ve duracak gibi değildi. Sızı yeni yeni kemiklerime çökmeye başlarken, canımın yandığını belli etmemek için çenemi kıracak kadar sıkıyordum. Çene hattım öfkeden ve acıdan iyice belirginleşmişti. Timin yanında, zırhlının güvenli çeliği arkasında olduğumuz için balaklavayı yüzüme takmaya gerek duymamış, boynuma doğru indirmiştim.
“Valla değilsiniz komutanım” diye araya girdi Efe arka taraftan sırıtarak. “Dağda mermiden kaçmazsınız, leşleri yere serersiniz ama doktor, hastane ve iğne lafı geçince sanki ‘R’ yapıyorsunuz. Koskoca Bozkurt timinin komutan yardımcısına hiç yakışıyor mu geri vites yapmak?”
Başımı yavaşça Efe’ye çevirdiğimde gözlerimdeki o sus bakışını görmüş olacak ki, gözlerini kaçırıp, yutkunarak önüne döndü. Bu sırada Yiğit yanıma sokulmuş koluma bastırdığı kanla kaplanmış sargı bezini hafifçe araladı. Yaraya baktığında yüzünü buruşturup başını öbür tarafa çevirdi. Bakışlarını tekrar bana çevirdiğinde yüzü az öncekine kıyasla daha da ciddi bir hale bürünmüştü. “Komutancığım, Taner abiciğim bak, turnike hala sıkılı ama birazdan zamanı dolacak ve gevşetmem gerekecek. Sıkılı olmasın rağmen sızıntı şeklinde kanamaya devam ediyor. Kaya kesti kolunuzu temizlenmesi gerekli, sutür atılması şart. Hem yarın öteki gün enfeksiyon kaparsa ne olacak. Timi siz yönetiyorsunuz ikinci komutansınız, sizde”
Yiğit işin içine ‘operasyon kabiliyeti’ lafını sokunca damarıma basmıştı. Kolumun sızısı her saniye daha da derinleşiyordu ama timimin yanında güçsüz görünme düşüncesi içimde huzursuzluk yaratıyordu.. “Kışlaya varalım halledersin orada Yiğit, uzatmayın hastaneye falan girmeyeceğim.”
Tam o sırada yanımda oturan Mert abi derin bir nefes aldı, Batur yüzbaşıda karşıma oturmuş bir Yiğit'e bir de bana bakıyordu.
"Acile giriyoruz, Efe ilerideki hastanede dur" dedi Batur komutan. Sesindeki itiraz etmemize izin vermeyen tonu kullanmıştı, zira itiraz edersem beni karargaha almayacağını adım gibi bildiğim için bir şey demeyip önüme döndüm. Kısa bir süre sonra zırhlı araç acilin önünde durduğunda yerimde huzursuzlukla kıpırdandım. Sivillerin içine gireceğim için boynumdaki siyah balaklavayı gözlerimin altına kadar çektim ve dışarıya doğru ilk adımımı attım. Acilin o kanatlı kapısı açıldığında içeriye adım attım. Hastanenin kendine ait o kokusu burnuma çalındı, antiseptik ve ilaç kokusu. İçeride her zamanki gibi acilin kaosu eksik olmuyordu. Sedyeler hızlı hızlı akıp geçiyordu, kenarda ağlayan çocukların sesi acilin içinde yankılanıp kulağıma doluyordu. Etrafta koşuşturan hemşireler ve doktorlar hastalarla ilgilenmeye çalışıyordu.
Bu bölümün ilk 10 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
mükemmel olmusss yine en kısa zamanda yeni bölüm gelsnn
Yorum
Yorum bulunamadı.