Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Normalde acilde yapılan pat küt pansumanların yerine bu doktor sanki hiç canımı yakmak istemiyormuşçasına narin ve nazik yapıyordu. Hatta sanki bunun için ayrı bir çaba sarf ediyordu. Erdem'in attığı dikişlerin etrafını çoktan temizlemiş sıra kolumu sarmaya gelmişti. Bunu yapması için üstüme eğilmesi gerekiyordu. Eğildiği anda aramızdaki mesafe neredeyse yok olmuştu. Barut ve dağ kokusuna alışık olan burnuma bu hastane o baygın kokusunun ötesinde, Kendisine ait, pudrayla ve sigara karışıktı.
Pansumanı yaparken aramızdaki o gergin sessizliği bölmek için kafasını hafifçe kaldırdı ve doğrudan gözlerimin içine baktı.
"Tetenos aşınız yapılmış mıydı komutanım.” diye sordu, o profesyonel sesiyle. "Yani laserasyon yarası bu ihmale gelmez de ondan soruyorum”
Benimle hasta gibi değil de normal bir insan gibi konuşması gözümden kaçmamıştı. Genelde insanlar bizden çekinir, sanırım onları falan yiyeceğimizden korkutuğu için işimi bir an önce bitirip de gideyim havası olurdu. Sesimin o sert tonunu yumuşatmaya çalışarak, onun mavi denizi andıran gözlerinin tam içine baktım "Tam, doktor hanım. Merak edilecek bir durum yok" dedim. Sesimdeki o çelik kalkan hafifçe çatlamıştı.
Sargı bezini koluma ne çok sıkı ne de gevşek olacak şekilde, tam kararında bir ustalıkla sarmaya başladı. Çünkü gevşek olursa sargı bezi düşerdi, fazla sıkı olursa kan gitmezdi kangren riski bile doğabilirdi. İşini gerçekten iyi yapıyordu. Sargının ucunu flasterle sabitlediğinde derin bir nefes alıp taburesinden kalktı.
"Bitti," dedi. "İki gün boyunca su değdirmeyin, pansumanın her gün yenilenmesi gerekiyor. Bende şimdi önlem amaçlı bir ağrı kesici krem ve hap yazacağım”
Doktor hanım odadaki masaya yürüyüp çekmeceyi açtı. İçinden bir tane reçete kağıdı aldı. Kağıda bir şeyler karalarken bakışlarını bana çevirdi;
“Barkodunuz var mı acaba? Reçeteye yapıştırmam lazım da”
Sedyeden inip yanına yaklaştım, elimi hücum yeleğimin cebinde atıp az önce giriş kısmında verdikleri barkodu ona uzattım. Doktor hanım barkodu almak için uzandığında ellerimiz birbirine değdi. Onun elleri buz gibiydi, benim ellerim ise ateş gibiydi. Barkodu gerekli yerine yapıştı. Elini önlük cebine daldırıp kaşesini çıkarttı. Kaşeyi kağıda bastıktan sonra imzasını attı. Herkesin adıyla attığı imzayı; o soyadı ile atmıştı.
Tam o esnada, koluma takıldı bakışları. ÖKK brövemi gördüğünü fark ettim. Mavi gözleri şokla büyüdü. Bordo Bereli olduğumu o an anlamıştı. Onu sıradan bir asker sanıp azarladığı ve elini tuttuğumda kafa tuttuğu için içinden geçen o derin şaşkınlığı yüzünden çok net okuyabiliyordum.
"Eliniz hafifmiş doktor hanım, her şey için teşekkürler bizim çocukların da kusuruna bakma. Onlar pat pat konuşurlar ama iyi niyetliler."
Ona doğru son kez baktım. O sert, yeşil gözlerime bu kez engel olamadığım, neredeyse görünmez bir minnet parıltısı yerleşti. Yüzümü görmemişti, maskemi hiç açmamıştım ama o ellerinin sıcaklığı, elini tuttuğumda beni sabitleyen o dik duruşu ve o inatçı mavi gözleri, sınır ötesindeki en zorlu görevde bile zihnimden çıkmayacaktı.
Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Kalemine sağlık yazarım🤌🏻💕
Yorum
Yorum bulunamadı.