Lina yatağında oturuyordu. Dizlerini karnına çekmiş, telefonu iki eliyle tutuyordu. Saat on biri geçmişti. Odada sadece şarj aletinin kırmızı ışığı yanıyordu. Dışarıdan araba sesleri geliyordu ara sıra. Annesi uyumuştu.
Telefon titreşti.
Ege: Uyudun mu?
Lina kaşlarını çattı. Hemen yazdı.
Lina: Uyusam bile senin mesajınla uyanırım herhalde.
Ege: İyi. Uyumamanı tercih ederim.
Lina: Ne kadar düşüncelisin. Müdür oğlu.
Ege: Yine mi o lakap?
Lina: Sen de bana lakap takıyorsun. İnatçı kız, tatlı bela... Ben de takarım.
Ege: Fark var. Benimkiler daha tatlı.
Lina: Seninkiler sinir bozucu.
Ege: Ama okuyorsun. Demek ki o kadar da sinir bozucu değil.
Lina telefonu yastığa bıraktı. Birkaç saniye tavana baktı. Sonra tekrar aldı.
Lina: Ne istiyorsun bu saatte?
Ege: Seninle konuşmak. Bugün bahçede yarım kaldı.
Lina: Ne yarım kaldı?
Ege: Her şey. Sen hâlâ bana kızgın mısın orta parmak olayından?
Lina: Kızgın değilim. Sadece... garip geliyor.
Ege: Ne garip geliyor?
Lina: Sen. Bir bakıyorsun, bir gülüyorsun, bir de bırakmak istemiyorum diyorsun. Karar ver.
Ege: Karar verdim. Bırakmıyorum.
Lina'nın parmakları durdu. Mesajı okudu. Bir kez daha okudu. Yanakları sıcakladı. Hemen yazdı.
Lina: Abartma. Kibirli.
Ege: Kibirli mi oldum şimdi?
Lina: Hep öyleydin. Müdür oğlu ya.
Ege: O lakabı bırak. Başka bir şey tak.
Lina: Ne takayım? Piç?
Ege: Dene. Bakalım ne olacak.
Lina: Piç.
Ege: Beğendim. Devam et.
Bölüm Yorumları