Lina saçını toplayıp aynanın karşısında duruyordu. Üzerinde gri bir sweatshirt, siyah bir pantolon vardı. Okul çantasını yatağın kenarına bırakmış, telefonunu elinde evirip çeviriyordu. Saat yedi buçuktu. Annesi mutfakta bir şeyler hazırlıyordu. Babası henüz uyanmamıştı. Evin içinde sadece hafif tencere sesleri vardı.
Telefon titreşti.
Lina ekrana baktı. Ege’den mesaj.
Ege:Cama çık.
Lina kaşlarını çattı. Mesajı bir kez daha okudu. “Cama çık.” Sadece bu. Ne saçmalığıydı bu şimdi? Hemen yazdı.
Lina:Ne?
Cevap gelmedi. Lina telefonu yatağa attı. “Delirmiş,” diye mırıldandı. Saçını düzeltmeye devam etti. Ama aklı mesajda kaldı. Birkaç saniye sonra dayanamadı. Telefonu tekrar aldı. Hâlâ yeni mesaj yoktu.
Perdeyi hafifçe araladı. Dışarı bakmak için başını uzattı.
Sokakta, evin tam önünde siyah Range Rover park etmişti. Ege arabanın kapısına yaslanmış, kollarını kavuşturmuş duruyordu. Başını kaldırmış, doğrudan Lina’nın penceresine bakıyordu. Göz göze geldiler.
Lina perdenin arkasından geri çekildi. Kalbi bir anda hızlandı. “Ne… nasıl?” diye fısıldadı. Evin adresini nereden bulmuştu? Kime sormuştu? Ne zamandır biliyordu?
Aceleyle odadan çıktı. Kapıyı sessizce kapattı. Merdivenlerden yavaş indi. Mutfaktan annesinin sesi geliyordu. “Lina, kahvaltı hazır!”
“Bir saniye anne, bir şey unuttum!” diye seslendi. Sesinin normal çıkmasına dikkat etti. Kapıya yöneldi. Ayakkabılarını aceleyle geçirdi. Kapıyı açmadan önce arkasına baktı. Kimse gelmemişti. Kapıyı yavaşça açtı, dışarı süzüldü. Kapıyı ardına kadar kapatmadan bıraktı.
Ege hâlâ aynı yerdeydi. Lina’yı görünce dudağının kenarı hafifçe kıvrıldı. O bildik piç gülüş.
Lina hızlı adımlarla yanına gitti. Sesini alçalttı ama siniri belli oluyordu.
“Ne yapıyorsun burada?”
Ege omuz silkti. “Günaydın.”
“Günaydın değil. Ne arıyorsun evimin önünde?”
“Seni.”
Lina gözlerini kısarak baktı. “Nasıl buldun burayı? Kime sordun?”
“Kendi yöntemlerimle.”
“Ne yöntemi? Takip mi ettin beni?”
Ege başını hafifçe eğdi. “Takip etmedim. Öğrendim.”
“Nasıl öğrendin?”
“Söylemem. Henüz.”
Lina sinirle saçını kulağının arkasına atı. “Sen delisin. Babam görse ne yapacağını biliyor musun? Tek kızıyım. Kapıdan dışarı adım atmamı bile kıskanır.”
Ege gülümsemesini bozmadı. “O yüzden çabuk indin. Fark ettim.”
“Şaka mı bu senin için?”
“Şaka değil. Sadece seni görmek istedim.”
Lina bir adım yaklaştı. Sesini daha da kıstı. “Bu saatte, evimin önünde, ‘cama çık’ diye mesaj atıp beklemek normal bir şey mi sence?”
Ege arabadan doğruldu. Artık daha yakındılar. “Normal değil. Ama sen de normal değilsin. O yüzden yaptım.”
Bölüm Yorumları