Lina okula girdiğinde hâlâ dudaklarını silmeye çalışıyordu. Silmiyordu aslında, sadece parmakları istemeden oraya gidiyordu. Sabahki öpücük aklından çıkmıyordu; ani, sert, sonra daha yavaş… Bir anlığına karşılık verdiğini inkâr edemiyordu, o yüzden sinirliydi, hem kendine hem de Ege’ye.
Duru hemen yanına geldi. "Ne oldu yine Yüzün garip."
Lina dolabını açtı. "Hiç."
Ada da yetişti. "Yalan. Anlat."
Lina birkaç saniye tereddüt etti, sonra sesini alçalttı. "Sabah… arabada. Öptü."
İlayda’nın gözleri büyüdü. "Ne Öptü mü"
"Evet, aniden. Ben ittim ama… bir saniye falan."
Duru elini ağzına götürdü. "Lan, nasıl Nerede"
"Arabada. Mahalle ötede bekliyordu, bindim. Konuşurken birden."
Ada sırıttı. "Ve sen de karşılık verdin yani."
"Vermedim!"
"Verdin, sesin titriyor."
Lina dolabı sertçe kapattı. "Susun, kimseye söylemeyin."
Teneffüste Lina bahçenin kenarına kaçtı, yalnız kalmak istiyordu ama Ege onu buldu, arkasından seslendi.
"Lina."
Lina döndü. "Ne var"
Ege birkaç adım yaklaştı, elleri cebindeydi, sakin duruyordu. "Hâlâ kızgın mısın"
"Evet, çok."
"Neden Bir saniye bile olsa verdin."
Lina sesini yükseltti. "Vermedim dedim! Sen zorla öptün."
"Zorla değil. İttin ama önce kapattın gözlerini."
Lina’nın yüzü kızardı. "Sus, bir daha yapma."
Ege bir adım daha yaklaştı. "Yapacağım. Ama önce konuşacağız. Yarın arabada. Gelmezsen bu sefer gerçekten evinin önüne gelirim."
Lina geri çekildi. "Tehdit etme."
"Tehdit değil, gerçek. Seni görmek istiyorum, öpücükten sonra da konuşmak istiyorum."
Zil çaldı. Lina arkasını dönüp hızlıca yürüdü, Ege peşinden seslendi.
"Yarın geleceksin, biliyorum."
Lina cevap vermedi, sadece yürüdü. Kalbi hızlı atıyordu, hem öfkeden hem de başka bir şeyden.
Akşam evde Lina odasına kapanmıştı. Babası salonda televizyon izliyordu, bir ara kapıyı çalıp "İyi misin" diye sormuştu. Lina "İyiyim baba" demiş kapıyı kapatmıştı, içinde garip bir panik vardı, babası bir şey sezmiş gibiydi.
Telefon titreşti, Ege’den mesaj.
Bölüm Yorumları