Ege sabah erken kalktı. Saçını özenle taradı, dişlerini fırçaladı, parfüm sıktı, okul formasını giydi, aynanın karşısında bir kez daha baktı. Lina’yı alacağı mahalleye iki sokak ötede park etti, motoru stop etti, telefonuna baktı. Mesaj atmamıştı henüz, camı indirdi, beklemeye başladı.
Birkaç dakika sonra cam tıklatıldı. Ege başını çevirdi, orta yaşlı, sağlam yapılı bir adam duruyordu, yüzünü tanımıyordu.
Adam seslendi. "Mehmet Usta mı gönderdi seni"
Ege bir saniye duraksadı. "Efendim"
"Çırak. Mehmet Usta 'birini yollayacağım' demişti. Sen misin"
Ege’nin aklından Lina geçti. Yalan söylerse belki sorun çıkardı, söylemezse adam ısrar edebilirdi. Kısa bir tereddütten sonra başını salladı.
"Evet."
Adam kapıyı açtı. "Hadi bin, geciktik."
Ege bir şey demeden adamın yönlendirdiği yere doğru sürdü, birkaç sokak sonra küçük bir tamirhanenin önünde durdular. Tabela silikleşmişti, içeriden metal sesleri geliyordu, adam indi.
"Gel içeri. Tulumları giy, hemen işe koyul."
Ege arabayı kilitledi, içeri girdi. Duvarda birkaç fotoğraf asılıydı, birinde Lina vardı. Okul formasız, saçları dağınık, gülümsüyordu. Ege’nin adımları bir an durdu, gözleri fotoğrafta kaldı. Adam arkasından seslendi.
"Ne bakıyorsun Hadi tulumu giy."
Ege zorla bakışlarını ayırdı, soyunma kısmına geçti. Mavi bir tulum verdi adam, Ege forma üstüne giydi, kolları sıvadı. Adam ona basit bir iş gösterdi, Ege ilk defa araba altındaydı. Anahtarları tutuşu bile yanlıştı, adam "Yanlış tutuyorsun, böyle" diye düzeltti. Ege terlemeye başladı, elleri yağlandı, yüzüne siyah izler bulaştı, saçı dağıldı. Kollarındaki kaslar tulumun altında belirginleşti, zorlanıyordu ama bozuntuya vermedi. Adam ara sıra "İdare eder" diye mırıldandı.
Saatler geçti. Ege birkaç kez telefonuna bakmak istedi ama elleri kirliydi, Lina’nın beklediğini biliyordu ama şimdi çıkamazdı. Adam "Öğleden sonra bitiririz" demişti.
Lina mahalle ötesine geldiğinde Ege’nin arabasını göremedi. Telefonuna baktı, mesaj yoktu. Bir tur attı, yine yoktu. Sinirle okula yürüdü, Duru’ya sordu.
"Ege’yi gördün mü"
"Hayır. Sen görmedin mi Her sabah alıyordu ya."
"Bugün yok. Arabası da yok."
Ada katıldı. "Belki uyuyakalmıştır."
Lina bütün gün rahatsızdı. Teneffüslerde Ege’nin arkadaşlarına sordu. Aras omuz silkti. "Biz de görmedik. Mesaj da atmamış."
Mert "Belki hasta" dedi. Lina inanmadı, aklına kötü senaryolar geldi. Yoksa vazgeçmiş miydi Yoksa bir şey mi olmuştu
Dersler bitince hemen eve yöneldi. Kapıdan girerken içeriden kahkaha sesleri duydu; babasının sesi ve… başka bir ses. Tanıdık geliyordu ama net çıkaramadı. Ayakkabılarını çıkardı, salona doğru yürüdü.
Kapı eşiğinde durdu.
Babası Hasan koltukta oturuyordu, karşısında da Ege. Mavi tulum hâlâ üstündeydi, kolları sıvalı, yüzünde yağ izleri, saçı dağınık. Ellerinde tavla zarları vardı, ikisi de gülüyordu.
Lina’nın nefes alışverişi kesildi. Ege başını kaldırdı, gözleri Lina’ya değdi. Bir an hiçbir şey demedi, sonra çok hafif, sadece Lina’nın görebileceği şekilde gözlerini kısıp bir şeyler işaret etti: "Bozma" der gibi.
Bölüm Yorumları