Ege sabah tulumunu giydi, kollarını sıvadı, saçını eliyle düzeltip arabaya bindi, Lina’nın evine doğru sürdü. Hâlâ hiçbir şeyden haberi yoktu; Lina’nın "Düzgün gel, konuşmamız lazım" mesajını biraz garip bulmuştu ama fazla düşünmemişti, belki babası iş çıkaracak diye uyarmıştı.
Kapıyı çaldı, Hasan açtı, yüzünde garip bir gülümseme vardı.
"Gel oğlum, buyur."
Ege içeri girip ayakkabılarını çıkardı, salona adım attığında durdu.
Lina koltukta oturuyordu, elleri dizlerinde, sırtı dik, gözleri kocaman açılmıştı, sanki masum bir yavru kedi gibi bakıyordu. Yanında annesi vardı; kadın kırklı yaşlarda, saçları toplu, sakin bir yüz ifadesi vardı. Hasan da koltuğun diğer tarafına oturmuştu, üçü birden Ege’ye bakıyordu.
Ege bir an ne diyeceğini bilemedi. "Günaydın…" dedi.
Hasan eliyle işaret etti. "Otur Ege, tanışmadınız. Bu eşim Selin, Selin bu da Ege, bizim… çırak."
Selin başını salladı. "Hoş geldin."
Ege oturdu ama oturuşu rahat değildi; ellerini dizlerine koydu, sonra indirdi, sonra tekrar koydu. Tulumun kolları yağlıydı, kendini birden fazla kirli hissetti.
Hasan çaydanlıkla uğraşırken konuştu. "Nasıl işler Ege? Çıraklık tatlı geliyor mu hâlâ?"
Ege yutkundu. "İdare ediyoruz abi."
"İdare mi? Geçen gün bayağı hevesliydin, hele o tulum… yakışmıştı, kızım da beğenmişti herhalde."
Lina’nın gözleri daha da büyüdü ama hiçbir şey demedi, sadece masum masum bakıyordu. Ege ona baktı, Lina bakışlarını kaçırmadı, sanki "Her şey normal" der gibiydi ama değildi, bir şeyler ters gidiyordu.
Hasan çayları koydu. "Söyle bakayım Ege, bizim Lina’yla aran nasıl? İş dışında da konuşuyor musunuz?"
Ege’nin elleri terlemeye başladı. "Efendim?"
"Konuşuyor musunuz yani, mesaj falan, okulda görüşüyor musunuz?"
Ege kısa bir süre sustu. "Ara sıra…"
Hasan güldü. "Ara sıra mı? Bence daha fazla, değil mi kızım?"
Lina yavaşça başını salladı. "Evet baba."
Ege’nin boğazı kurudu, bir şey anlamaya çalışıyordu. Hasan’ın sesi çok rahattı, çok bilen biri gibi konuşuyordu, Selin de sakin sakin çayını karıştırıyordu.
Hasan devam etti. "Geçen akşam odana çıktığını da duydum, tuvalet bahanesiyle, uzun kaldın biraz."
Ege’nin yüzü kızardı, ellerini ovuşturdu. "Ben… sadece…"
"Sadece ne? Öptün mü yoksa?"
Sessizlik çöktü. Ege başını kaldırdı, Hasan’a baktı; adamın yüzünde alaycı ama kızgın olmayan bir ifade vardı. Lina hâlâ masum bakıyordu, Selin de gülümsüyordu.
Ege yutkundu. "Siz… biliyor musunuz?"
Hasan omuz silkti. "Her şeyi biliyoruz, kızım dün anlattı, baştan sona. Yanlış mesajdan tut, öpücüğe, çırak yalanına kadar."
Ege bir an yerinden kalkacak gibi oldu, sonra tekrar oturdu, elleri titriyordu, nereye koyacağını bilemiyordu. Tulum birden çok sıkı gelmişti, saçını düzeltti, sonra vazgeçti.
"Ben… Lina’yı korumak için söylemiştim, size bir şey olmasın diye."
Hasan başını salladı. "Anladım, kötü niyetli bulmadım ama yalan yalandır. Bundan sonra düzgün konuşacağız, anlaşıldı mı?"
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Lina babasına söylediğini Ege'ye de haber vermeliydi. Yazık yavru kedi gibi sıkıştı çocuk 😔
Yorum
Yorum bulunamadı.