Lina dolabının kapağını sertçe kapattı. İçindeki defterler sarsıldı. Omzuna çantasını attı, koridora çıktı. Duru’yu az önce görüyordu. Merdivenlerin orada, İlayda’yla konuşuyordu. Lina bir an durdu. Gitmek istemiyordu. Ama dün geceki o saçma kavga hâlâ içini kemiriyordu. Bir de üstüne yanlış numaraya yazma olayı… Kafası yeterince karışıktı.
Derin bir nefes aldı. Yürüdü.
Duru onu görünce konuşmayı kesti. İlayda da döndü. Lina ikisinin de önünde durdu. Birkaç saniye kimse bir şey demedi.
“Konuşabilir miyiz?” dedi Lina.
Duru kaşlarını kaldırdı. “Şimdi mi?”
“Evet.”
İlayda ikisine baktı. “Ben… sınıfıma geçeyim o zaman.” Geri geri uzaklaştı.
İkisi merdivenlerin kenarına çekildi. Öğrenciler yanlarından akıyordu. Lina çantasının askısını sıkıca kavradı.
“Dün gece… haksızdım belki,” dedi. “Aras’la bir şey yok. Sadece ödev sormuştu. Sen de hemen üstüne geldin.”
Duru kollarını kavuşturdu. “Ben üstüne gelmedim. Sadece söyledim.”
“Söyledin ya. Ben de sinirlendim. Sonra sen de küstün.”
Duru bir şey demedi. Lina devam etti.
“Sana yazacaktım dün. Özür dileyecektim. Ama… yanlışlıkla başka birine yazdım.”
Duru’nun kaşları çatıldı. “Kime?”
Lina omuz silkti. “Bilmiyorum. Numarayı yanlış seçmişim. Cevap yazdı. Sonra… konuştuk.”
“Ne kadar konuştunuz?”
Lina gözlerini kaçırdı. “Uzun. Sabaha kadar.”
Duru bir adım yaklaştı. “Sabaha kadar mı? Tanımadığın biriyle?”
“Evet.”
“Adı neydi?”
Lina bir an duraksadı. “Ege.”
Duru’nun yüzü değişti. Önce bir şey anlamamış gibi baktı. Sonra gözleri büyüdü.
“Ege?”
“Evet.”
“Soyadı?”
“Bilmiyorum. Söylemedi.”
Duru elini ağzına götürdü. Sonra indirdi. “Lina… sen müdürün oğluna mı yazdın?”
Lina irkildi. “Ne?”
“Ege Karahan. Müdürün oğlu. Adı Ege.”
Lina’nın midesi kasıldı. Biliyordu. Okuldaki herkes biliyordu. Ege Karahan. Müdürün oğlu. Lüks arabasıyla gelen, herkesin mesafeli durduğu çocuk. Dün gece o ismi duyduğunda bir an aklından geçmişti ama hemen silmişti. Olmazdı. Bu kadar tesadüf olmazdı.
Bölüm Yorumları