Hasan çayını bitirdi, fincanı masaya koydu. Selin de ayağa kalktı. İkisi birbirine bakıp anlaşırmış gibi başlarını salladılar.
Hasan “Biz mutfağa geçiyoruz. Siz konuşun” dedi. “Ama kapı açık kalsın.”
Selin Lina’nın omzuna dokundu. “Sakin ol.” Sonra ikisi birlikte mutfağa geçti. Kapıyı tamamen kapatmadılar. Salonda sadece Lina ve Ege kaldı.
Ege hâlâ koltuğun kenarındaydı. Tulumunu çıkarmıştı ama elleri hâlâ biraz yağlıydı. Lina karşısındaki koltukta oturuyordu. İkisi de bir süre konuşmadı. Dışarıdan mutfaktan gelen tabak sesleri duyuluyordu.
Ege ilk konuşan oldu. “Her şeyi biliyorlar yani.”
Lina başını salladı. “Dün anlattım. Dayanamadım.”
“Kızdı mı?”
“Hayır. Şaşırdı. Sonra… destekledi. Ama seninle konuşmak istedi.”
Ege hafifçe güldü. “Konuştu zaten. Ellerim hâlâ terli.”
Lina da güldü. Kısa. Sonra sustu. Ege ayağa kalktı. Lina’nın önüne geçti. Bu sefer flört yoktu yüzünde. Esprili ifade de yoktu. Sadece ciddiydi.
“Seni yanlış mesajla tanıdım,” dedi. “Sonra peşinden koştum. Yalan söyledim. Babanın yanında çırak oldum, tulum giydim, tavla oynadım. Hepsini senin için yaptım. Artık saklamak, yalan söylemek, kaçmak istemiyorum. Seninle birlikte olmak istiyorum. Resmen.”
Lina ona baktı. Uzun uzun baktı. Bu sefer kaçmadı, laf sokmadı, “piç” demedi. Sadece oturduğu yerde kaldı. Sonra çok hafif gülümsedi.
“Tamam.”
Ege kaşlarını kaldırdı. “Tamam mı?”
“Evet. Tamam.”
Ege elini uzattı. Lina tuttu. Elleri birbirine kenetlendi. İkisi de gülümsedi. Bu sefer utangaç değil, emin bir gülümsemeydi.
Mutfaktan Hasan’ın sesi geldi. “Tulum yok ha! Düzgün evlatlık yapın.”
Lina ve Ege aynı anda güldü. Gerilim tamamen dağılmıştı. Ege Lina’nın elini sıkı tuttu.
“Artık saklamayacağız.”
“Saklamayacağız.”
Hasan mutfaktan başını uzattı. “Tamam mı yani? Bitirdiniz mi konuşmayı?”
Ege başını salladı. “Bitirdik abi.”
“İyi. O zaman çay koyayım size de.”
Selin de gülümseyerek çıktı. “Hoş geldin artık resmen.”
Ege biraz bozuldu ama gülümsedi. Lina onun elini bırakmadı.
Akşam olduğunda Ege kapıdan çıkarken Lina’yı da yanına aldı. Hasan “Uzak değilse bırak” demişti. Arabaya bindiler. Bu sefer emniyet kemeri takarken elleri titremiyordu. Ege motoru çalıştırdı. Müzik açmadı. Sessizce sürdüler.
Bir trafik ışığında Ege Lina’ya baktı. “Gerçekten tamam mı?”
Lina başını salladı. “Evet. Artık tamam.”
Ege onun elini tuttu. Kırmızı ışık yeşile döndü. Araba hareket etti. Okula yakın bir yerde durdular. Lina inerken Ege onu tuttu, kısa ama emin bir öpücük kondurdu. Bu sefer acele yoktu. Kimse yoktu etrafta. Lina karşılık verdi. Sonra gülümsedi.
“Git. Babam bekliyor seni yarın da herhalde.”
Bölüm Yorumları