Lina telefonu kucağında ters çevirmiş oturuyordu. Kızlar hâlâ etrafındaydı. Bahçedeki bankın üstü biraz ıslaktı, sabahki yağmurun kalıntısı. Ada ayaktaydı, İlayda yanındaki ağaca yaslanmıştı. Duru ve Mina ise Lina’nın iki yanında oturuyordu.
Ada dayanamadı:
— Cevap yazsana artık.
Lina başını kaldırmadı:
— Ne yazayım ki?
— Bilmiyorum. “Tamam” yaz. Ya da “ne bileyim” yaz. Bir şey yaz.
İlayda eğildi:
— Bence “şimdi seninle nasıl konuşacağım” falan de. Samimi olsun.
— Samimi olmak istemiyorum.
Duru omzuna dokundu:
— Korkuyor musun?
Lina cevap vermedi. Telefonu çevirdi. Ege’nin son mesajı hâlâ oradaydı:
Ege:Gerçekten benim. Şimdi ne yapacağız?
Parmakları ekranda gezindi. Yazdı:
Lina: Bilmiyorum.
Sildi. Tekrar yazdı:
Lina: Sen ne yapmak istiyorsun?
Onu da sildi. Ada sinirlendi:
— Kız silip durma. Gönder bir şey.
Lina derin bir nefes aldı. Bu sefer kısa yazdı ve gönderdi:
Lina:Bilmiyorum.
Mesaj gitti. Lina telefonu hemen kapattı. Kızlar birbirine baktı. Mina sordu:
— O kadar mı?
— Evet.
İlayda burnundan soludu:
— Çok soğuk oldu.
— Olsun.
Zil çaldı. Bahçedeki öğrenciler içeri akmaya başladı. Kızlar ayağa kalktı. Lina da kalktı ama acele etmedi. Çantasını omzuna attı, yavaşça yürüdü.
Ege telefonu elinde tutuyordu. Mert yanındaydı; Aras, Kuzey ve Baran da etrafta duruyordu. Basketbol potasının altındaydılar. Top yerde duruyordu, kimse oynamıyordu.
Mert sordu:
Bölüm Yorumları